Een lokaal gesprek
Op een dag stapte een eenvoudige evangelist een indrukwekkende kerk binnen. Alles blonk en glansde. De muren waren opgetrokken uit de duurste steensoorten, de vloeren waren van het fijnste marmer, en het houtwerk was van topkwaliteit.
“Zoekt u iets?” vroeg de dominee, met een lichte achterdocht in zijn stem.
“Ik wilde gewoon even wat stille tijd met God hebben,” antwoordde de man zacht. “Ik heb gebed nodig.”
“Dan bent u hier op de juiste plek,” zei de dominee, iets vriendelijker nu. “Komt u maar mee.”
Hij leidde de evangelist naar zijn kantoor, waar een grote rode telefoon op het bureau stond.
“Alstublieft,” zei hij. “U mag bellen.”
“Bellen?” De evangelist keek hem verbaasd aan. “Wat bedoelt u?”
“Dat is onze directe lijn met God,” legde de dominee uit. “U mag die telefoon gerust even gebruiken.”
De dominee glimlachte mild en maakte een uitnodigend gebaar.
De evangelist pakte de hoorn, draaide het nummer dat hem gegeven was en sprak een paar minuten in stilte. Daarna legde hij de hoorn neer en zuchtte tevreden.
“Reuze bedankt, dat was verfrissend.”
“Dat is dan 113 euro,” zei de dominee droogjes.
“Wat? 113 euro? Dat is wel heel veel!”
“Natuurlijk,” zei de dominee terwijl hij zijn schouders ophaalde. “Het was een interlokaal gesprek. God woont tenslotte ver weg. Dat kost wat.”
De evangelist betaalde beleefd en vertrok.
***
Een week later raakte dezelfde dominee de weg kwijt tijdens huisbezoeken in een arme wijk. Na lang dwalen zag hij een missiepost en besloot daar om hulp te vragen.
Tot zijn verrassing werd de deur geopend door… de eenvoudige evangelist.
“Wat doe jij hier, jongen?”
“Ik help de mensen in deze buurt,” antwoordde hij vriendelijk. “Waarmee kan ik u van dienst zijn?”
“Ik ben verdwaald… Mag ik misschien even bellen?”
“Tuurlijk, kom maar mee.”
De evangelist leidde hem naar zijn kantoor, waar tot verbazing van de dominee een rode telefoon op het bureau stond, net als in zijn eigen kerk.
“Heb jij ook zo’n telefoon?” vroeg de dominee verbaasd.
“Ja, ik heb er ook een. U mag gerust bellen.”
De dominee pakte de hoorn en sprak met God. Het werd een lang gesprek. Eerst vertelde God hem hoe hij de weg terug kon vinden. Maar daarna bleek dat God nog veel meer met hem te bespreken had. Toen het gesprek eindelijk eindigde, legde de dominee langzaam de hoorn neer.
Een half uur… op die rode telefoon. Dat moest wel een fortuin kosten.
“Hoeveel?” vroeg hij schor.
“Vijf cent,” antwoordde de evangelist rustig.
“Vijf cent?!” De dominee keek hem vol ongeloof aan.
“Ja, natuurlijk,” zei de evangelist met een glimlach.
“Hier is het een lokaal gesprek. God woont bij ons in de buurt.”
