Maandag 6 april 2026
Gebed
Heer, dank U dat U naast mij staat, dichterbij dan mijn adem, machtig om te redden. Dank U dat U zich over mij verheugt met liefde, niet om wat ik presteer, maar om wie U bent en wat U hebt gedaan.
Breng mijn onrustige hart tot stilte bij U. Leg Uw vrede over mijn gedachten wanneer angst of twijfel opkomt. Leer mij om Uw stem te vertrouwen boven alle andere stemmen en om waarlijk te rusten in Uw beloften.
Help mij vandaag om te wandelen in eenvoudig vertrouwen, in nederige overgave en in vreugdevolle gehoorzaamheid, zodat mijn leven een antwoord mag zijn op Uw liefde. En wanneer ik struikel, herinner mij eraan dat Uw genade mij draagt en dat Uw lied over mij niet zwijgt.
Heer, laat mij leven onder Uw glimlach, gedragen door Uw trouw en gericht op Uw eer, vandaag en elke dag.
Amen
Je kunt honderd stemmen volgen en je toch verloren voelen. Misschien juist omdat je er zoveel volgt. Volg de stem van Jezus door de Heilige Geest. Zelfs te midden van onzekerheid zul je je veilig weten op de Rots der eeuwen.
Irvin Rodhe
Een van de zwaarste kanten van duisternis is de verwarring die zij met zich meebrengt. Het leven altijd gaat door, waar je je ook bevindt, dus je moet blijven lopen en dat terwijl je de weg nauwelijks kunt zien. Dat is moeilijk. We hebben altijd geleerd dat God helpt, maar hoe Hij dat zal doen, blijft voor ons vaak een raadsel.
We kijken omhoog, maar zien geen sterren. We kijken omlaag, maar zelfs daar is geen sprankje licht, niet eens een glimworm. Misschien brandt er ergens nog een kaarsje in een gammel hutje? Nee. Er is niets te zien. We zijn verdwaald in een donker woud.
Hadden we niet nog ergens een lucifer? Dat zou kunnen helpen.
We zoeken ernaar en vinden hem. Onze laatste hoop. Maar hij is vochtig en weigert te branden.
Dan komt die beklemmende vraag op: hoe kan God mij hier nog uit verlossen? Er lijkt geen uitweg. Hoe zou Hij nog een weg kunnen banen?
O, wat is ons hart toch dwaas, dat het denkt dat als wij geen uitweg zien, God die ook niet ziet.
Als je ooit over de Rijn hebt gevaren, ken je dat gevoel. Voor je lijkt de rivier te eindigen. Je wordt ingesloten door hoge bergen en massieve rotsen die elke doorgang blokkeren. Maar dan komt er plotseling een bocht in de rivier. Onverwacht, eerst verborgen voor het oog, opent zich een brede weg die je verder het land binnenleidt.
Misschien bevind jij je, in Gods voorzienigheid, op zo’n punt in de rivier van het leven waar vooruitgang onmogelijk lijkt. Je zit vast. Er is niets dat op redding wijst en de duisternis dringt je gedachten binnen.
Kostbaar kind van God, laat deze ongelovige verwarring los. Rust in de Heer en wacht geduldig op Hem. Hij zal geven wat je hart verlangt en wat je nodig hebt. Nooit, nee nooit, laat Hij Zijn kinderen in de steek.
C.H.S.
“De Bijbel verdedigen? Ik zou nog eerder een leeuw verdedigen. Je verdedigt de Bijbel niet; je opent zijn kooi en laat hem brullen.”
Charles Spurgeon
***
Om over na te denken
De Here, uw God, is bij u. Hij is een machtige verlosser. Hij zal vol blijdschap over u zijn. Hij zal u liefhebben en u niet beschuldigen. Hij zal over u juichen met een lied van vreugde.
Zefanja 3:17
Zefanja schetst een bijna onthutsend beeld van God. De profeet toont ons een God Die midden onder Zijn volk staat. Hij is niet ver weg of onverschillig, maar machtig om te redden, overvloeiend van vreugde, en Hij zingt zelfs over Zijn kinderen. Dit is niet het beeld dat onze angst, twijfel of schaamte ons opdringt, maar het is het ware beeld van God. Laat deze woorden diep tot je doordringen.
God staat niet rusteloos aan de rand van het universum toe te kijken, handenwringend van bezorgdheid over jouw leven. Hij is aanwezig, dichterbij dan je adem, en Hij is machtig om te redden. Dezelfde God Die zeeën spleet en doden opwekte, is niet alleen in staat om je te helpen; Hij is er al, vastbesloten om in Christus voor jouw welzijn te handelen.
Lauwe christelijkheid is zo normaal geworden dat bijbels christendom radicaal lijkt.
***
Er is niets zo weerzinwekkend voor God en in strijd met Zijn beeld voor een zuivere toekomst als zonde. Hij zal dan ook niet toestaan dat de zonde voor altijd zal regeren en over Zijn meesterwerk, de mens, heerst. Als we denken aan de oneindigheid van Gods macht om datgene te vernietigen wat tegen Hem ingaat, wie kan dan geloven dat de duivel zo machtig is dat hij altijd de overhand zal hebben en zijn duistere plannen voor deze wereld ook maar enige kans van slagen zullen hebben? Dit is onverenigbaar met wie God is en met hen die geloven dat Christus de eeuwige Zoon van God is aan wie alle macht in de hemel en op aarde is gegeven. Het loon der zonde is de dood en de dood werd overwonnen aan het kruis.
Uit een geschrift van de Quakers uit 1700
Lieve Vader,
Dank U, dat U steeds weer laat zien dat niets voor U onmogelijk is.
Geen ziekte is U te zwaar om te genezen,
geen kwaal te diep om te helen,
geen hart te gebroken om te dragen,
geen duisternis te dicht om te verdrijven.
U bent verheven boven alles,
en door Uw hand wordt alles gedragen en bijeengehouden.
Daarom dank ik U,
voor alles wat U hebt gedaan
en voor wie U bent.
U alleen bent heilig.
Amen
Uit de schatkist van het verleden
Het verhaal gaat, dat een Spaanse kunstschilder in de Gouden Eeuw eens besloot om het Laatste Avondmaal te schilderen. Dat schilderij moest de kroon op zijn werk worden en vol enthousiasme ging hij aan de slag. Jezus kwam eerst, daarna de discipelen en tenslotte begon hij de details te schilderen; de koppen op tafel, de gordijnen op de achtergrond, het houtwerk van de tafel… Hij had er zoveel plezier in dat al die details schitterden met een haast bovennatuurlijke pracht. Toen was hij klaar. Hij toonde zijn werk aan zijn vrienden en vroeg hen om hun oordeel. “Prachtig gewoon,” stamelden die. “Die koppen op de tafel, die gordijnen, dat hout… net echt. Hoe heb je dat zo mooi gekregen?”
Dat had de schilder niet verwacht. “Asjemenou,” verzuchtte hij, “ik heb een vreselijke fout gemaakt. Al die onbelangrijke dingen halen de aandacht weg van de Meester. Dit schilderij is een mislukking.” Diezelfde avond nog begon hij opnieuw met het schilderij, maar ditmaal stond de Meester centraal. Paulus had het bij het juiste eind toen hij schreef:
Ik wil alleen maar opscheppen over onze gekruisigde Heer Jezus Christus, en over niets anders. Door Hem is de wereld voor mij gekruisigd. En door Hem ben ik voor de wereld gekruisigd.
Galaten 6: 14
***
Want Demas heeft me in de steek gelaten. Hij hield meer van de wereld dan van de Heer.
2 Timotheüs 4:10
“Ik zie broeder Johnson nooit meer in de kerk,” zei iemand eens tegen de Evangelist Dwight Moody. “Ik vrees dat de goede man te oud is geworden om naar de kerk te komen.”
“Nee, dat is het niet,” schudde Moody bedroefd zijn hoofd. “Broeder Johnson is niet te oud geworden, maar hij is te koud geworden.”
***
Uit het archief van Spurgeon
Christen, onteer je geloof niet door altijd met een zorgelijk gezicht de wereld door te gaan. We kunnen onze last toch op de Heer werpen? Dat is Gods bedoeling. Wat voor ons een verpletterende last is, is voor Hem niet meer dan een stofje op Zijn weegschaal. Wees daarom geduldig en rust in Hem. God is je niet vergeten. Hij die de musjes voedt, zal ook jou voorzien in alles wat je nodig hebt. Neem de wapens van het geloof op en verzet je tegen die zee van moeilijkheden door Hem te laten leiden. Er is Iemand die voor je zorgt. Zijn oog ziet je en Zijn hart klopt vol mededogen. Zelfs de donkerste wolken zullen uiteindelijk oplossen en veranderen in een weldadige stroom van genade. Twijfel niet aan Zijn genade vanwege de beproeving, maar geloof dat Hij je liefheeft in tijden van geluk en in tijden van duisternis. Wat een onbezorgd leven zou je kunnen leiden als je de zorgen werkelijk durft over te dragen aan de God van de voorzienigheid. Waarom zou je je zorgen maken als God beloofd heeft, je te dragen? Kom, mijn ziel en durf te rusten in die liefdevolle armen.
Zoeken naar ware vreugde in een goddeloos leven is als zoeken naar een naald in een hooiberg waar helemaal geen naald in zit.
T. Purkiser
Een glimlach
De ongelovige dokter was een bron van zorg voor de gelovige oude vrouw. Niet omdat hij haar slecht behandelde; integendeel, maar omdat ze om hem gaf. Ze verlangde ernaar hem te vertellen over het verzoeningsoffer van God. Maar hoe kon ze hem het Evangelie duidelijk maken?
Ze had het al vaak geprobeerd. Steeds weer had de man haar meewarig aangekeken, alsof ze in sprookjes geloofde.
“God is toch goed?” zei hij dan. “Dat zegt u zelf. Al die poespas van een kruisdood en een offer is helemaal niet nodig. Als ik iets verkeerd doe, beken ik het gewoon en dan vergeeft Hij het me. Einde verhaal.”
Op een dag werd de vrouw ernstig ziek. De dokter moest al zijn kennis en kunde inzetten om haar er weer bovenop te helpen. Dagenlang waakte hij over haar. Uiteindelijk sloeg de behandeling aan en herstelde ze wonderlijk snel.
Toen ze weer op krachten was, nodigde ze hem uit voor een uitgebreide maaltijd. De dokter, die bekend stond als een echte lekkerbek, nam de uitnodiging dankbaar aan. Hij genoot zichtbaar van elke gang, vooral van het stuk chocoladetaart na afloop.
Toen hij zijn bord leeg had, keek de vrouw hem vriendelijk aan en zei:
“Dokter, ik wil u hartelijk bedanken voor uw zorg, uw aandacht en de moeite die u voor mij hebt gedaan. U bent zelfs ’s nachts voor mij gekomen. Ik besef heel goed dat ik mijn herstel aan u te danken heb. Zelf kon ik mij niet beter maken.”
“Ach,” zei de dokter met een tevreden glimlach, “het was gewoon mijn plicht.”
De vrouw knikte en zei toen voorzichtig: “Maar dokter… dan ben ik u toch iets verschuldigd? Er zal vast nog een rekening komen.”
“Zeker,” antwoordde hij. “Voor wat hoort wat. Zo gaat dat.”
De vrouw keek hem rustig aan en zei: “Maar stel nu… dat ik gewoon zeg dat het me spijt dat ik ziek werd en u al die moeite moest doen. En dat ik u daarvoor om vergeving vraag… Dan hoeft u mij toch niets meer te laten betalen?”
De dokter fronste en schudde zijn hoofd. “Zo werkt het niet, mevrouw. Er is een prijs betaald. Iemand moet die kosten dragen. Ik kan dat niet zomaar wegstrepen.”
De vrouw glimlachte zacht. “Precies, dokter. Iemand moet betalen. Vergeving is nooit gratis.” Ze zweeg even en keek hem toen indringend aan. “U zei: ‘Als ik iets verkeerd doe, beken ik het gewoon en dan vergeeft God het me. Einde verhaal.’ Maar u zegt net zelf dat iemand de kosten moet dragen. Misschien begrijpt u nu beter waarom het kruis geen ‘poespas’ is… maar bittere noodzaak.”
Ik zal niet juichen omdat ik godsdienstig ben, maar ik zal juichen omdat ik verlost ben. Ik zal niet juichen omdat ik vrij ben van zonde… maar omdat mijn zonden vergeven zijn.
Ambrosius van Milaan (339-397 na Christus)
Dominee Peters en Jan Janssen; een van zijn ouderlingen, kregen eens slaande ruzie over een onbelangrijk detail van de eredienst en Jan Janssen staarde de dominee schuimbekkend en met gebalde vuisten aan. Tenslotte besloot dominee Peters om een staakt-het-vuren in te lassen en zei: “Jan, jongen, ik stel voor dat we gewoon naar huis gaan en tot God bidden om ons een vredig hart te geven. Als God spreekt, komt alles goed.”
Jan Janssen ging knarsetandend akkoord waarna hij langs het kerkhof de kerk uit stormde. Na de dienst op de volgende zondagochtend begroette Jan Janssen dominee Peters weer hartelijk. “Ik heb uw advies opgevolgd, dominee,” zei hij met een grote grijns. “Ik ben naar huis gegaan en ik heb gebeden.”
“Geweldig!” zei dominee Peters. “Wat is gebed toch prachtig. Ik heb net als jij ook gebeden en God gevraagd ons nederig te maken, ons een vredig hart en een nieuwe start te geven.”
“Dat heb ik helemaal niet gebeden,” antwoordde Jan Janssen. “Ik heb God gevraagd me te helpen om u te verdragen.”
***
Mensen vragen me vaak: “Heb ik Jezus écht nodig om naar de hemel te gaan?”
Och lieve mensen, je hebt Jezus zelfs nodig om bij de Albert Heyn te komen.
***
Hemels perspectief
Een oude dominee vertelde ooit over een droom die hij had toen hij moe en verdrietig was van zijn jarenlange bediening en dacht, eigenlijk niets bereikt te hebben. In zijn droom stond hij aan de poort van de hemel, maar hij durfde niet naar binnen te gaan. Toen hoorde hij een zacht gelach achter zich. Het was een klein meisje dat hij als kind had gekend, iemand die hij had verteld over Jezus en voor wie hij had gebeden dat ze altijd veilig zou zijn. Het meisje pakte zijn hand en zei eenvoudig: “Kom maar, je bent thuis.”
Die dag ontving hij diepe vrede, de wetenschap dat de hemel niet alleen een plaats is maar een welkom waar Jezus op je wacht, omringd door zelfs de kleinste mensen die je gekend hebt.
Onbekend
***
Er is mij verteld dat het christendom mensen bekrompen maakt.
Maar het christendom heeft mij geleerd:
Om mensen lief te hebben die het met mij oneens zijn,
Om te bidden voor mensen die mij beledigen,
Om mensen te vergeven die mij pijn doen,
Om trouw te blijven, zelfs als het moeilijk is.
Als dat bekrompenheid is, dan is het een vreemde manier om het te omschrijven
en ben ik maar wat graag bekrompen.
***
Dat is grappig
Zuster Angela deed al jaren met veel plezier vrijwilligerswerk voor de kerk in een van de grote krottenwijken aan de rand van de stad, maar op zekere dag, op weg naar haar missiewerk, sloeg de motor van haar kleine autootje af. Ze was vergeten benzine te tanken; er zat geen druppel meer in de tank. Gelukkig was er niet heel ver weg een benzinestation, maar waar moest ze de benzine mee vervoeren? Ze had niets om de benzine in te doen. Toen viel haar oog op een oude po in de achterbak die iemand uit de goedheid van zijn hart gedoneerd had om de missie te steunen. Niet ideaal, maar omdat ze niets anders had liep ze met de po naar het benzinestation en vulde hem op. Terwijl ze de kostbare brandstof even later met veel moeite in haar tank gooide werd ze aandachtig gadegeslagen door twee slonzig uitziende mannen. “Asjemenou,” bromde de een tegen de ander. “Moet je dat nou eens zien. Ik heb nooit veel met dat christelijke geloof op gehad, maar ik zweer je, als dat autootje nu weer opstart zit ik morgen vooraan in de kerk.”
___
