Maandag 30 maart 2026
Christus is opgestaan: de wereld desolaat
Christus is opgestaan: de graven leeg, verslagen is het kwaad
Christus is opgestaan: boze geesten neergeslagen
Christus is opgestaan: de engelen van God jubelen en zingen
Christus is opgestaan als eerste uit de dood
Glorie en macht redt ons voor eeuwig uit de nood
– St. Hippolytus van Rome
Híj werd mishandeld vanwege ónze ongehoorzaamheid aan God. Híj werd geslagen omdat wíj zoveel slechte dingen deden. Híj kreeg de straf, zodat wíj vrede met God zouden kunnen hebben. Zíjn lichaam werd stukgeslagen met de zweep, zodat wíj genezing zouden kunnen krijgen van onze ziekten. We dwaalden allemaal rond als schapen die geen herder hebben. We deden allemaal wat we zelf wilden. Maar de Heer heeft al ónze ongehoorzaamheid op Hém gelegd.
Jesaja 53:5-6
Jezus zei: “Vader, vergeef het hun. Want ze weten niet wat ze doen!”
Lukas 23:33
Een klein meisje had op de zondagschool over de kruisiging gehoord. Het had diepe indruk op haar gemaakt. Ze wilde er graag meer over weten, maar ze kon nog maar amper lezen. Daarom vroeg ze haar vader of hij het verhaal nog eens uit de Bijbel wilde voorlezen.
Maar daar had de man geen zin in. Het was tenslotte zondag en hij zat net lekker in de sportkrant verdiept. Hij vond het wel mooi dat zijn dochter naar de kerk ging, maar zelf bleef hij er ver vandaan. Sinds een vriend hem had opgelicht, was er bitterheid in zijn hart gekomen. Dat was de dag geweest waarop hij God de rug had toegekeerd.
“Je zit toch op school?” zei hij kortaf. “Lees het zelf maar. Dat is goed voor je.”
Dus ging het meisje aan tafel zitten, met de grote, zware Bijbel open voor zich. Ze begon te lezen in Lukas 23. Plotseling herkende ze een woord.
“Vader…” las ze hardop. V-a-d-e-r.
Met stralende ogen keek ze op.
“Papa! Uw naam staat in de Bijbel. Dit gaat over u!”
“Onzin,” bromde hij. “Lees nou maar gewoon verder.”
Even later klonk haar stem opnieuw, nu nog opgewondener:
“V-e-r-g-e-e-f… Vader, vergeef!”
Ze sprong bijna van haar stoel.
“Papa, luister! Er staat: ‘Vader, vergeef het hun…’”
De man zuchtte geïrriteerd.
“Dat gaat niet over mij, kind.”
Maar het meisje schudde haar hoofd.
“Jawel. Het staat er echt. Jezus zegt het. Hij bidt het… voor mensen die Hem pijn doen.”
Die woorden bleven hangen in de kamer.
Langzaam legde de man zijn krant neer.
Voor het eerst hoorde hij de zin zoals hij werkelijk klonk.
Niet als een oud verhaal… maar alsof het hem zelf werd gezegd.
Vader, vergeef het hun…
In een flits zag hij zijn eigen hart. De bitterheid. De boosheid. Het onrecht dat hij vasthield, en dat hem gevangen hield.
En toen drong het tot hem door:
Jezus bad dat… terwijl Hij aan het kruis hing.
Voor mensen die Hem verwierpen.
Misschien… ook wel voor hem.
Hij stond op, liep naar zijn dochter en knielde naast haar neer. Tranen vulden zijn ogen.
“Je hebt gelijk,” fluisterde hij. “Het staat er echt.”
Hij slikte.
“En als Hij zó kan vergeven… dan wil ik dat ook leren.”
Het meisje keek hem stil aan.
“En papa…” zei ze zacht, “Hij is niet dood gebleven. Dat hebben we ook geleerd.”
De man keek haar vragend aan.
“Hij leeft weer,” zei ze. “Dat is Pasen.”
Er viel een diepe stilte.
Voor het eerst in lange tijd voelde de man geen bitterheid meer… maar hoop.
Hij sloeg de Bijbel open, schoof zijn krant opzij en zei:
“Lees nog eens verder, meisje… dit keer luister ik.”
***
Hij stond op toen alles hopeloos leek;
Zijn opstanding is het licht dat nooit dooft
***
Om over na te denken
Een vrouw werd eens belaagd door Satan die haar lastig viel met duizend-en-een redenen waarom ze een grote flop was. Ze keek de leugenaar streng aan en zei: “Je praat met de verkeerde persoon. Ik ben slechts een zwakke, oude vrouw, maar als je iets tegen me hebt, dan verwijs ik je naar mijn advocaat. Jezus is mijn verdediger, mijn kracht en mijn Redder. Hij beheert mijn zaak en dus zul je het met Hem moeten uitvechten. Eruit nu, want ik heb andere dingen te doen dan naar jou te luisteren.”
Uit: the Biblical Illustrator
***
Vrees niet, want Ik ben bij je, vandaag en altijd
***
De dood is verslagen en van de troon gestoten. In Zijn eigen opstanding heeft Jezus de dood volledig overwonnen. Als de levende Heer heeft Hij de sleutels van de dood en de hel. Hij is niet alleen de Eerste Vrucht van de verrijzenis, maar ook de bemiddelaar waardoor de levendmakende kracht van God de opstanding van al Zijn kinderen bewerkstelligt. Wat is er vergelijkbaar met het leven gevende gezag van de Heiland? Waar anders is er hoop voor de geest van de mens? Zoals de ochtend na een stormachtige nacht, zoals de lente na een sombere winter, de overwinning na een zware oorlog, of de veilige haven na een angstaanjagende reis over het bruisende water, zo is de onsterfelijkheid van de rechtvaardigen die, levend in Christus, in eeuwige zegen mogen leven. Al onze aspiraties worden in Hem verwezenlijkt, en al onze hoop wordt in Hem vervuld.
J.R. Thompson
Wordt er ooit iets wezenlijks bereikt zonder volhardende inzet? Boeren ploegen en zaaien, en ploegen en zaaien opnieuw. Mijnwerkers graven, en blijven dieper en dieper graven. Muzikanten oefenen, en blijven oefenen. Wetenschappers studeren, en blijven studeren. Zo moeten ook wij handelen: als wij willen weten hoe gebed het innerlijk leven reinigt, versterkt en verrijkt, zullen wij volhardend moeten zijn in gebed.
Charles R. Brown
De stichters van de andere grote wereldreligies stierven vredig, omringd door hun volgelingen en in de wetenschap dat hun beweging groeide. Jezus daarentegen stierf in schande; verraden, verloochend en verlaten door iedereen, en uiteindelijk zelfs door zijn Vader. Andere wereldreligies onderwijzen ons dat verlossing kan worden verkregen door naar God op te klimmen door goede werken, morele deugdzaamheid, het observeren van rituelen en transformatie van het bewustzijn. Bij het christendom daarentegen gaat het precies andersom. God biedt verlossing door naar ons af te dalen. Dit is het grote verschil tussen het christendom en elk ander filosofisch en religieus systeem.
Tim Keller
***
Er is geen vrede buiten de wil van God. Gods wil is onze vrede, en er is geen andere vrede. Gods dienst is volmaakte vrijheid, en er is geen andere vrijheid.
Father Andrew
***
Uit de schatkist van het verleden
Toen keizer Karel V de oorlog verklaarde aan Frans I van Frankrijk, stuurde hij een heraut vooruit. Deze man riep met luide stem:
“In naam van de keizer van Duitsland, de koning van Castilië, de koning van Aragon…”
En hij ging maar door, met een lange lijst van titels en namen, om de macht en eer van die vijand van Frans I te onderstrepen.
Toen hij eindelijk uitgesproken was, antwoordde de boodschapper van Frans I rustig:
“Wij nemen de uitdaging aan in naam van Frans de Eerste, koning van Frankrijk.”
Even wachtte hij… en herhaalde toen:
“Frans de Eerste, koning van Frankrijk.”
“Frans de Eerste, koning van Frankrijk.”
“Frans de Eerste, koning van Frankrijk.”
Net zo vaak als de ander al die namen had genoemd.
Hij had geen lange lijst nodig.
Eén naam was genoeg.
Zo is het ook in ons leven.
Soms lijkt het alsof alles tegen ons spreekt.
Je fouten uit het verleden.
Je twijfels.
Je zwakheden.
Het is alsof er een stem aan de poort van je hart staat te roepen:
“Ik klaag je aan vanwege dit… en dit… en dat wat je gisteren hebt gedaan…”
En die lijst lijkt maar door te gaan.
Maar als Pasen iets duidelijk maakt, dan is het dit:
Er is één Naam die boven alles staat.
Je hoeft niet te discussiëren.
Je hoeft jezelf niet te verdedigen met duizend argumenten.
Je mag eenvoudig antwoorden:
“Christus is voor mij gestorven.”
“Christus is voor mij gestorven.”
“Christus is voor mij gestorven.”
En omdat Hij stierf…
en opstond…
is die ene Naam genoeg.
“Weg met al die beschuldigingen en die lasten van mijn verleden. Christus is voor mij gestorven, Christus is voor mij gestorven.”
***
Uit het archief van Spurgeon
Wanneer wij de gekruisigde Christus prediken, hebben wij geen reden om te stotteren, te hakkelen of ons te verontschuldigen; er is niets in het evangelie waarvoor wij ons moeten schamen.
Het is al vaak bevestigd en bewezen. Geen enkel feit in de geschiedenis is beter bewezen en onderzocht dan de opstanding van Jezus Christus uit de dood. Wie durft het nog te ontkennen? Wie ook maar het geringste respect heeft voor het getuigenis van zijn medemens die Jezus na zijn dood weer levend gezien heeft, en voor hen die de opstanding tot in de kleinste details onderzocht hebben, zal moeten toegeven dat Jezus stierf aan het kruis, werd begraven in het graf van Jozef van Arimathea en weer letterlijk opstond uit de dood.
Het is moeilijk te zeggen wat erger is:
Anderen kwetsen met woorden of luisteren naar iemand die dat doet.
Bernard van Clairvaux
***
Een glimlach
Een kleine kerk had een traditie: op paasmorgen plaatsten ze vooraan in de kerk altijd een lege stoel. Op een dag vroeg een jongen aan zijn moeder: “Waarom is die stoel leeg, Mama?”
Ze glimlachte en zei: “Het herinnert ons eraan dat Jezus niet meer in het graf is. Hij leeft.”
De jongen dacht even na en fluisterde toen: “Dus… die stoel is eigenlijk niet echt leeg?”
De ogen van zijn moeder vulden zich met tranen. “Dat klopt, zoon,” zei ze zacht. “Het is de best bezette stoel in de hele kerk.”
***
Een stille, zachte stem klinkt door de wildernis,
De stem van Vader die mij troost in mijn schijnbare gemis.
Bij God is geen bitterheid, woede of zorg
Mijn lieve kind, wees maar gerust, Ik ben je borg.
Thomas Pringle
***
Een man zat op paaszondag in de kerk, met zijn armen over elkaar en zijn hart gesloten. Hij was diep gekwetst en weigerde, de mensen die hem kwaad hadden aangedaan te vergeven.
De predikant sprak één zin uit die luider leek na te klinken dan alle andere. Hij zei: “Jezus wachtte niet tot Zijn vijanden zeiden dat het hen speet, voordat Hij voor hen stierf.”
Er ging een schok door de man heen. Voor het eerst besefte hij dat Pasen niet alleen over het ontvangen van vergeving gaat, maar ook over het zelf vergeven van anderen.
Die dag stond er ook in zijn hart iets op, net zoals ook Christus zelf is opgestaan.
***
Wat niet eerst in gebed wordt gewonnen, wordt helemaal nooit gewonnen.
Malcolm Cronk
***
Een vrouw stapte met Pasen vroeg in de ochtend naar buiten, met een last die ze maar niet van zich af kon zetten.
De wereld was stil.
Net zo stil als haar hart, want er was geen vreugde.
Geen overwinning.
Ze sloeg haar jas wat dichter om zich heen en keek naar de horizon, zonder echt iets te verwachten. Maar toen, plotseling, was er licht.
De zon brak door de wolken met prachtige stralen vol fonkelend licht, en de hele omgeving veranderde voor haar ogen in een schouwspel van schoonheid.
Ze herinnerde zich opeens de vrouwen die op die eerste morgen naar het graf van de Heiland gingen.
Die vrouwen waren ook vol somber verdriet.
Verward.
Eenzaam en verlaten.
Ze zochten geen opgestane Heiland.
Maar ze vonden Hem wel.
De steen was weggerold, niet omdat zij geloofden, maar omdat Jezus was opgestaan.
Toen ze daaraan dacht, stokte haar adem. Hij leefde. Jezus had de dood overwonnen.
Opstanding begint nooit bij een gevoel, maar bij een waarheid die door het duister van de eeuwen heen prikt. Een waarheid die blijft staan, ook als je hart haar niet altijd kan begrijpen of volgen.
Ze fluisterde zacht in de ochtendlucht: “Christus is opgestaan… ook al voel ik het nog niet.”
En terwijl de zon hoger klom, verschoof er iets. Heel stil, haast onmerkbaar, maar hetzelfde licht dat over het lege graf brak, begon ook in haar op te gaan.
Als je een christen bent, ben je geen burger van deze wereld die probeert de hemel te bereiken; je bent een burger van de hemel die zich een weg door deze wereld ploegt.
Vance Havner
***
Hemels perspectief
Op die eerste paasmorgen kwam Maria Magdalena vroeg naar het graf, verdrietig en vol vragen. Ze had gehoopt dat Jezus haar zou redden, haar zou troosten, maar … alles leek verloren.
Het graf was leeg, de steen was weggerold. Haar hart bonsde in haar binnenste terwijl ze probeerde te begrijpen wat er gebeurd was.
Plotseling zag ze iets schitterends: een engel zat bij de ingang van het graf, zijn gezicht straalde met een licht dat niet van deze wereld leek te zijn. Hij keek haar vriendelijk aan en zei: “Waarom zoekt u de Levende onder de doden? Hij is hier niet. Hij is opgestaan, zoals Hij gezegd heeft.”
In dat ene moment voelde Maria een diepe vrede, een warmte die haar hele hart vulde. Alles wat verdrietig en onmogelijk leek, werd plotseling licht. Ze begreep: de dood had niet het laatste woord. Het lijden was niet het einde.
Met tranen van vreugde rende ze weg om het goede nieuws te vertellen: Jezus leeft! En dat leven, dat licht, dat was groter dan alle angst, alle twijfel en alle pijn die ze ooit had gevoeld.
Pasen is niet alleen een verhaal van een leeg graf. Het is een uitnodiging om het hemelse licht te zien, zelfs als je verdrietig bent. Het herinnert ons eraan dat God altijd het laatste woord heeft, en dat opstanding en leven beginnen waar wij het niet meer verwachten.
Onbekend
***
Dat is grappig
De paashaas had het dat jaar helemaal gehad. Hij moest zoveel eieren verstoppen dat hij er bijna bij neerviel. Misschien was het wel beter om eens een kerkdienst bij te wonen en zo even op adem te komen.
Dus zakte hij neer op de achterste kerkbank en begon te luisteren.
De preek was inspirerend en de paashaas was maar wat blij dat hij naar zijn lichaam geluisterd had.
Na afloop van de dienst vroeg de dominee hem:
“En, Paashaas, wat denk jij nu eigenlijk echt over Pasen?”
“Als ik eerlijk mag zijn,” zei de paashaas, “heb ik eigenlijk genoeg van al dat stomme gedoe met die eieren. Als er nou toch eens iemand zou opstaan die alles goedmaakt, dan zou Pasen voor mij een stuk leuker zijn.”
***
Het feit alleen al dat God iemand op ons pad heeft gebracht, is een teken dat God wil dat wij iets voor hem of haar doen. Het is geen toeval; het is door God voorzien.
Ons geweten verplicht ons om hem of haar te helpen.
Moeder Teresa
____
