Maandag 26 mei 2025
Gebed
O Vader, soms lijkt U zo ver weg, alsof U een verborgen God bent die voor ons maar moeilijk te bereiken lijkt. Toch weet ik dat U veel gewilliger bent om door ons gevonden te worden dan wij het zijn om U te zoeken. U heeft beloofd: “Als je met heel je hart waarlijk zoekt, zult je Mij ook zeker vinden.” En hebt U ons niet beloofd om altijd bij ons te zijn?
Help ons dan om ons net zo bewust te zijn van Uw nabijheid als van de materiële dingen van elke dag. Help ons om Uw stem te herkennen met evenveel zekerheid als we de geluiden van de wereld om ons heen horen.
We willen U vinden in de stilte van ons hart, in de rust van een moment van gebed. Laat ons zien dat U dichtbij bent en naast ons staat; dat U van ons houdt en geïnteresseerd bent in alles wat we doen.
Mogen we ons bewust worden van Uw gezelschap.
Helpt U ons wanneer we ons in de steek gelaten voelen, de aanwezigheid te kennen van Uw Heilige Geest die ons troost brengt als we bereid zijn onszelf over te geven. U reikt ons Uw hand, zelfs voordat wij onze handen naar U uitstrekken. Om deze zegeningen vraag ik U omwille van al Uw kinderen, in de naam van Jezus Christus, onze Heer.
Amen.
Uit het boek: Prayers of Peter Marshall.
Peter Marshall (1902 -1949) was een Schots-Amerikaanse predikant die werd benoemd tot kapelaan van de Senaat van de Verenigde Staten. Hij is populair geworden door het succes van zijn biografie A Man Called Peter, een biografie geschreven door zijn weduwe, Catherine Marshall, en de verfilming van het boek in 1955, die genomineerd werd voor een Academy Award voor de cinematografie.
Ik aanbid u, liefdevolle wil van God!
Alle wegen die U gaat
Elke dag dat ik voor U mag leven
Ben ik dankbaar dat U naast mij staat
Met overgave kus ik alle plaatsen
Waar Uw voeten gaan en rusten.
Ik ben niet bang en omarm Uw wil,
U leidt mij naar Uw eeuwige kusten.
Ik zag eens een schilderij waarop een kunstenaar te zien was die op een oceaanrots zat te schilderen. Het was een idyllisch plaatje, daar midden in Gods geweldige schepping en het was duidelijk dat de kunstenaar helemaal in zijn element was terwijl hij op zijn doek de mooiste dingen schilderde die in hem opkwamen. Maar hij was zich er niet van bewust dat het tij gekeerd was en het schuimende water hem al van de kust had afgesneden. Het zou niet lang meer duren voordat ook de rots waarop hij zo gemoedelijk bezig was door het stijgende zeewater zou worden ondergedompeld. Zelfs de kreten van goedbedoelende voorbijgangers op het strand werden niet door hem gehoord.
Zo zijn er veel mensen in deze wereld die het getij niet kennen en die zich nergens wat van aantrekken, onbewust van het naderende gevaar. God? Daar houden ze zich niet mee bezig, of dat zien ze later wel. Het gaat er toch zeker om dat ze nu gelukkig zijn? Vandaag moet gevuld worden met vertier en vermaak. Ze zijn doof voor de roep van vrienden of voorbijgangers die hen proberen te waarschuwen voor het gevaar.
Ze zijn zich nergens van bewust. Zij horen het ruisen van de boze wateren niet en zien de tekenen van de naderende dood niet.
We zijn wel erg dwaas als we in ons verlangen naar geluk ons leven verliezen in dingen die geen eeuwige waarde vertegenwoordigen. Jezus zei: “Wat heeft een mens eraan de hele wereld te winnen als dat ten koste gaat van zijn leven?” (Markus 8:36)
Uit: Glimpses through the window of life
Deze week nieuw op de site
Heel veel dingen die met ons gebeuren, zien er niet altijd zo goed uit en toch lezen we in het Woord dat God goed is. Hoe kan dat?
Lees verder
Mijn grootste angst werd bewaarheid toen ik in het ziekenhuis terecht kwam. Ik was verschrikkelijk bang voor de enorme, dreigende gezondheidsfabriek waar onpersoonlijke artsen mijn symptomen bestudeerden met afgemeten professionele blikken en verpleegsters op de gekste uren van de dag een thermometer in mijn mond stopten.
Lees meer
Spreuk van de week
Je bent geen reservoir met een beperkte hoeveelheid middelen; je bent een kanaal dat verbonden is met onbeperkte goddelijke hulpbronnen.
Onbekend
Barmhartigheid imiteert God en stelt Satan teleur.
Johannes Chrysostomus
Wees niet bang om God te overdadig te loven; het is juist gevaarlijk om te weinig over Zijn grootsheid te zeggen.
Matthew Henry
Je bekeren is je kijk op het leven veranderen; het is Gods standpunt innemen in plaats van je eigen standpunt.
Onbekend
Zolang een mens op zijn eigen verdiensten vertrouwt om het met God goed te maken, is het van weinig belang of hij een heidense afgodendienaar is of een trotse, onwetende farizeeër. Ik weet niet welke van de twee het verst verwijderd is van het koninkrijk van God.
James Milner
Om over na te denken
Heb je het over mijn zonde? Een vervelend onderwerp; ik zoek in dat geval vaak mijn toevlucht in uitvluchten en gebruik allerlei dekmantels om mijn schuld te verdoezelen. Het blijkt in de praktijk dat het niet zo makkelijk is voor God om mij te overtuigen van de waarheid en mij in Bijbels opzicht te vernederen. In mijn verbeelding schilder ik het lelijke in mijn leven juist in mooie kleuren, zoals Adam en Eva zich voor Gods aangezicht verborgen tussen de groene bladeren en de heldere bloemen van het Paradijs. Het ongeloof in de wereld verblindt me voor het gevaar. Zonde? Welnee. Je ziet het allemaal veel te zwartgallig in.
Het is niet de bedoeling alles negatief te zien, maar het is wel de bedoeling dat we het leven zien op Gods manier en niet op de onze. Zelfs mijn onberispelijke levenswandel en mijn godsdienstige voorschriften kunnen me beletten de melaatsheid te zien die mijn leven aan het opvreten is, zoals de brede hoofddoeken en de lange gebeden van de Farizeeën hen verhinderden om te bekennen dat ze eigenlijk witgekalkte kelders waren.
Moge God mij met liefdevolle strengheid en onoverwinnelijke zoetheid naar ware zelfkennis leiden, zodat ik mag rusten in Zijn eigen eeuwige armen.
Uit: In the Silent Hour
“Waarom vervolgt gij Mij?” vroeg Jezus aan Saulus op de weg naar Damascus. Laat me de nadruk leggen op het eerste woord: “Waarom?” Waarom verzetten wij ons tegen Hem en vergeten en verwaarlozen wij Hem? Daar kan ik geen zinnig woord over zeggen. Het is onmogelijk voor mij om hier een bevredigend antwoord op te geven. En laat me nu de nadruk leggen op het laatste woord: “Mij.”
“Wat heb ik gedaan,” vraagt de Verlosser, “dat Ik jouw verwonding en haat moet ontvangen?” Hij is de Herder die stierf voor mijn genezing. Hij is de geneesheer die mijn gebroken hart komt verbinden. En toch wil de natuurlijke mens niets van Hem weten. Terwijl Hij zo buitengewoon verheven is, durf ik Hem nog steeds te verachten en af te wijzen. Hij verdient juist al mijn eerbied en liefde. Maar zo leert de Geest van God me mijn absolute nood om me volledig aan Hem te onderwerpen.
Alexander Smellie
Eigenlijk behoren we maar één zorg te hebben: dat we het allerbelangrijkste op de eerste plaats zetten. En dat is trouw aan God. Dan zal al het andere dat we nodig hebben ons voor beide werelden worden geleverd.
God zal ons nooit in de steek laten maar soms, in onze blijdschap over zo’n verzekering, vergeten we dat we nog steeds ons deel moeten vervullen als we aanspraak willen maken op deze goddelijke belofte.
Het zal niet altijd gemakkelijk zijn. Morgen kan wellicht een onaangename taak met zich meebrengen, een vervelende plicht of een kostbaar offer voor iemand die het wat ons betreft niet waard is. Het leven zit vol met pijnlijke beproevingen van onze bereidheid de Goede Herder te volgen. We hebben niet het minste recht om op deze beloften te bouwen, tenzij we Christus erkennen als de gids van ons leven en Hem de vrije hand geven.
J.R. Miller
Uit het archief van Spurgeon
Als we ons realiseren dat alle bomen op aarde gemarkeerd zijn voor de bijl van de houthakker, zullen we niet zo snel geneigd zijn om er onze nesten in te bouwen
De Heer weet heel goed dat jij je eigen hart niet kunt veranderen en je eigen natuur niet kunt reinigen; maar Hij weet dat Hij het wel kan. De bloedende wonden van Jezus zijn de verzekering dat Hij onze oprechte gebeden verhoort.
Hemels perspectief
Hoe meer de hemel voor ons gaat leven, des te minder de wereld voor ons gaat betekenen.
Het pad naar de hemel leidt naar een deur die opengaat om ons binnen te leiden in een wereld van ongekende schoonheid, leven en licht. Vader staat daar klaar om mij Zijn hand te reiken en samen lopen wij naar de deur. Opeens is mijn vermoeidheid verdwenen. Mijn zorgen smelten weg als sneeuw voor de zon. Ik voel me geborgen, want Vader loopt naast me. Dit is de weg die naar het leven voert.
Wij noemen hem de dood, maar hij leidt juist naar het leven. Soms zijn we er bang voor. Eigenlijk heel dwaas; ons hele leven verlangen we ernaar om dichter bij onze Heer te mogen zijn en juist deze weg brengt ons naar onze diepste verlangens. Nu gaan we eindelijk naar huis. Nu is het lijden voorbij. Nu zullen we voor eeuwig in Gods aanwezigheid mogen leven.
Bang voor dat moment? Zou Hij, die we ons hele leven al vertrouwen, ons nu op die laatste meters van de weg laten vallen? Maar als de deur dan opengaat en wij ons verblijden in het hemelse licht is er toch een kort gevoel van eenzaamheid, want die deur gaat maar voor één persoon tegelijk open en wij laten zoveel geliefden achter. Geliefden voor wie het aardse leven nog niet voltooid is. Vrienden aan wie de Heer nog vraagt om langer op Zijn akkers te ploegen, die nog niet geroepen zijn om die laatste meters af te leggen. Maar dat moment van verdriet is maar kort, want de Heer maakt ons duidelijk dat wij niet om hen hoeven te treuren. God zorgt ook voor hen en ook zij zullen eens aankomen in het beloofde land.
En daar, in de schaduw, zie ik iemand knielen. Het is Christus zelf, de mens die de grootste droefenis die maar mogelijk is, zelf heeft gekend. Hij die het lijden kent als geen ander en die ons heeft verteld dat Hij altijd naast ons zal staan. Hij, die de diepste pijn en eenzaamheid heeft gekend die een mens kan dragen, heeft gezegd dat Hij ons niet verlaten zal en ons niet eenzaam zal achterlaten. Moet ik dus bang zijn voor de dood? Welnee. De dood is slechts een engel die voor God werkt. Het is de engel die ons meevoert naar de tedere armen van God. Daar hoeven we echt niet bang voor te zijn.
Mary L. O’Hara
___
Jezus heeft de dood veranderd in een korte, nauwe strook niemandsland tussen de vriendschap van gisteren en de vreugdevolle hereniging van morgen.
Korte Anekdotes
Door Price Pritchett
Ik zit aan het raam in een rustige hotelkamer ergens op een vredig plekje, verscholen tussen de pijnbomen en ik luister naar de wilde geluiden van een gevecht op leven en dood. Wat is er aan de hand?
Er is een kleine vlieg die het laatste van zijn korte levensenergie opbrandt in een vergeefse poging om door het glas van het raam naar buiten te vliegen. De angstige, zoemende vleugels vertellen het aangrijpende verhaal van de strategie die de vlieg gebruikt: ‘Blijf het proberen.’ Maar die strategie werkt niet.
De uitzinnige inspanning biedt geen hoop op overleving. Ironisch genoeg is de strijd zelfs een deel van de misleidende valstrik. Het is en blijft altijd onmogelijk voor die vlieg om in zijn eigen kracht het glas te breken. Hij is gedoemd om daar op de vensterbank te sterven.
Nog geen meter verder, aan de andere kant van de kamer staat de deur open. Een paar luttele seconden vliegen en ons vliegje is weer vrij, en dat met slechts een fractie van de inspanning die het nu verspilt. De vrijheid lonkt, maar de vlieg ziet niets anders dan dat waardeloze glas dat hem van zijn vrijheid berooft.
Waarom probeert de vlieg het niet anders aan te pakken? Omdat hij vastgeroest zit in het idee dat de weg dwars door het glas de oplossing zal brengen.
Maar ik zou hem willen vragen wat de logica is om tot de dood door te vechten zonder rond te kijken naar een betere aanpak. Doordouwen is niet noodzakelijkerwijs altijd de oplossing om meer te bereiken. Altijd maar doordouwen in plaats van de tijd te nemen om rond te kijken of er wellicht een betere manier is, levert maar zelden de resultaten op die je zoekt. Sterker nog, het boort je kansen op succes zelfs de grond in.
Een glimlach…
In het verleden, in een streek van Italië was het gebruikelijk dat een meisje dat ging trouwen een zak van neteldoek maakte. Die zak was bestemd voor rozenblaadjes. Elk jaar weer, totdat ze oud was geworden stopte ze er tijdens het juiste jaargetijde nieuwe blaadjes bij. Als ze dan kwam te overlijden werd de zak gebruikt als een kussen voor haar hoofd en werd ze ermee begraven.
Zo zouden ook wij elk jaar opnieuw onze kussens moeten vullen met liefdevolle daden, gedachten en onbaatzuchtige handelingen. We kunnen daar maar beter zo vroeg mogelijk mee beginnen, want als we oud zijn en misschien wel verhard zijn geworden door het leven zien we er de noodzaak niet van in. Als wij erop gespitst zijn ons leven te vullen met liefde en onbaatzuchtigheid blijven we open voor Gods stem en bouwen we aan een schat die onze stoutste verwachtingen in de hemel zal overtreffen.
Streams in the Desert
Dat is grappig
Op een avond, op weg naar een gebedsstonde reed een predikant over een verlaten landweg. Hij werd afgeleid en reed met zijn auto een greppel in. Hij klopte aan bij een boer en vroeg of die hem misschien kon helpen hem toch nog op tijd bij zijn afspraak te krijgen.
“U had een ongeluk?” vroeg de verbijsterde boer hem. “Wat erg. En u bent ongedeerd?”
“Met mij is alles goed,” antwoordde de predikant. “De Heer reed met me mee.”
De boer schudde zijn hoofd en zei: “Asjemenou. Ik wil u wel met mijn tractor naar uw kerk rijden, maar denk erom, ik rijd zelf, want ik ben bang dat de Heer er anders niet goed vanaf zal komen.”
