Maandag 21 september 2026
Gebed
Vader, ik breng U mijn verdriet, waarvan ik de reden niet begrijp en de pijn die ik niet kan verminderen. U weet wat er diep in mij leeft, ook wanneer ik er zelf geen woorden voor kan vinden. Help mij om mijn gevoelens niet weg te drukken en niet te doen alsof het goed met mij gaat wanneer dat niet zo is. Bij U hoef ik niets te verbergen. Bij U mag ik alles werkelijk loslaten.
Blijf bij mij op deze eerlijke plek. Neem mij in Uw armen en houd mijn gebroken hart vast met Uw tederheid. Geef mij de ruimte om te huilen, te zwijgen en gewoon bij U te zijn. Leer mij erop te vertrouwen dat ik niet alles hoef te begrijpen en dat Uw nabijheid voor vandaag genoeg is. En wanneer ik morgen weer wakker word, herinner mij er dan aan dat U er nog steeds zult zijn.
Amen
Om over na te denken
Rampen, oorlogen en verwoestingen boezemen ons ontzag en angst in. Er zijn dagen waarop het ondenkbare gebeurt en de wereld nooit meer hetzelfde lijkt. Dat kan op persoonlijk vlak zijn, maar ook een heel land treffen. Op zulke momenten kunnen de woorden van God in Psalm 46:10 bijna schokkend klinken. Hij zegt dat we stil moeten zijn en moeten weten dat Hij God is.
Niet omdat het kwaad onbeduidend is of het lijden slechts verbeelding, maar omdat God aanwezig is en Zijn plan dieper reikt dan elke chaos.
Maar waar is God dan op zulke hartverscheurende dagen?
Psalm 46 schildert een beeld van volken die woeden, bergen die wankelen en de aarde die bezwijkt. En toch zegt de psalm dat God onze toevlucht en onze kracht is, een zeer nabije hulp in benauwdheden. (Psalm 46:1-3) Hij staat niet op een afstandje toe te kijken terwijl alles misgaat. Hij is de onwankelbare Rots wanneer al het andere om ons heen instort.
De Schrift zegt ons dat de Heer de gebrokene van hart nabij is en dat Hij hen verlost die verslagen zijn van geest. (Psalm 34:18) Hij is de Vader van alle barmhartigheid en de God van alle vertroosting, die ons troost in al onze verdrukkingen. (2 Korinthe 1:3-4) Elke traan die bij een graf wordt vergoten, elk stil bezoek aan een gedenkplaats, elke angst die in het hart blijft hangen wordt door Hem gezien en gekend.
De Herder die altijd aanwezig is
Hij is niet slechts een God van het verleden, die uitlegt wat er is gebeurd. Hij is de God van het hier en nu, die onze pijn binnentreedt met een troost die de wereld niet kan voortbrengen en met een vrede die alle verstand te boven gaat. (Filippenzen 4:7)
God roept ons niet op om onze pijn en ons verdriet te ontkennen of onszelf geestelijk te verdoven. Hij wil ons leren dat wij niet onze eigen redder zijn. Hij vraagt ons onze verwoede pogingen om alles zelf onder controle te houden neer te leggen en toe te geven dat we onszelf uiteindelijk niet kunnen beschermen.
Veilig bij Vader
Het is de stilte van een kind in de sterke armen van een vader, niet de stilte van een nederlaag.
Bij de Rode Zee, toen het leger van de farao steeds dichterbij kwam, hoorde Israël dat de HEER voor hen zou strijden en dat zij slechts stil hoefden te zijn. Stilte betekende op dat moment geen lafheid. Het was geloof.
Jezus belichaamde deze heilige stilte. Tijdens een storm die ervaren vissers doodsbang maakte, stond Hij op en bestrafte Hij de wind en de golven. En er kwam een grote stilte. (Markus 4:39) Zijn rust kwam niet voort uit het negeren van het gevaar, maar uit de wetenschap dat de Vader er volkomen gezag over had.
Weiger de angst toe te laten.
Op dagen waarop we geconfronteerd worden met diagnoses, verraad en verlies betekent stil zijn dat we weigeren ons door angst te laten leiden. Het betekent dat we het eindeloze commentaar uitzetten, op onze knieën gaan, Gods Woord openen en ons verlangen om de afloop te kunnen beheersen aan Hem overgeven.
We blijven de goede strijd van het geloof strijden, maar we houden op met God te bevechten om het stuur.
Het kwaad heeft nooit het laatste woord.
Iedere poging van Satan om zichzelf te verheffen zal uiteindelijk alleen maar de grootheid van Christus laten zien. Op een dag zal elke knie zich buigen voor Jezus en zal elke tong belijden dat Hij de Heer is, tot eer van God de Vader. (Filippenzen 2:10-11) De geschiedenis draait niet doelloos rond maar beweegt zich naar die troon.
Tot die Dag roept God Zijn volk op om te vertrouwen.
In een cultuur die veiligheid zoekt in macht, geld en politiek, roept Hij ons op eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid te zoeken. (Mattheüs 6:33)
Elke daad van vertrouwen, elke stille stap van gehoorzaamheid, elk moedig woord over Jezus in een angstige wereld is een nieuwe manier waarop wij met ons leven zeggen dat Hij alleen verheven zal worden.
***
Vertrouwen:
Vertrouwen op God betekent geen vaag optimisme, maar een vaste, onverzettelijke zekerheid dat ons leven verankerd is in Iemand die niet bewogen kan worden en wiens Koninkrijk eeuwig blijft bestaan.
***
Uit de schatkist van het verleden
Op 15 juli 1902 reisde de zestienjarige Mary met de zogenoemde ‘Orphan Train’ naar Kansas in Amerika. Alle weeskinderen in de trein zouden daar bij een nieuw gezin worden geplaatst. Helaas zou Mary gescheiden worden van haar drie maanden oude zusje. Gezinnen wilden óf een baby óf een tiener, niet allebei.
Mary weigerde echter haar zusje achter te laten. Ze haalde de baby stiekem uit de slaapzaal van het weeshuis, verstopte haar onder haar jas en stapte op de trein. Twee uur lang bleef het kindje wonder boven wonder stil.
Bij de eerste halte stapten gezinnen aan boord om kinderen uit te kiezen. Een boerin keek wantrouwig naar Mary’s dikke jas, ongepast voor de hete julidag. Toen de baby begon te huilen, werd haar geheim ontdekt.
Mary dreigde alles te verliezen. Totdat een oudere weduwnaar, Thomas, naar voren kwam.
“Ik neem ze allebei,” zei hij. “Het meisje en de baby.”
Mary barstte in tranen uit. Thomas begreep haar. Hij had zelf zijn gezin aan ziekte verloren.
Mary en haar zusje groeiden acht jaar lang bij hem op. Hij behandelde hen als dochters, niet als dienstmeisjes. Uiteindelijk gaf hij Mary zelfs zijn boerderij.
Zesenzestig jaar later stond die oude foto op Mary’s begrafenis. Haar zusje zei:
“Mary verborg me onder haar jas en riskeerde alles om ons bij elkaar te houden. Thomas negeerde de regels en zag een mens. Ik leef, omdat mijn zus weigerde ons van elkaar te laten scheiden.”
***
Vertrouwen:
Vertrouwen is niet slechts een gevoel, het is de plaats waar je verkiest te staan. Wanneer je met je hele gewicht op de HEER leunt, hou je je niet vast aan je gevoelens, je prestaties of je omstandigheden. Je staat op Hem.
***
Hemels Perspectief
Een vrouw zat na de begrafenis van haar man alleen aan de keukentafel. Voor haar stond een kop koffie, zoals altijd. Maar aan de andere kant van de tafel stond de lege stoel van haar man.
Ze keek ernaar en fluisterde: “Lieverd, het is zo stil zonder jou.”
Ze had veel mensen horen zeggen dat haar man nu bij Jezus was. Ze geloofde dat ook. Toch maakte die wetenschap haar verdriet niet kleiner. Ze miste zijn stem. Zijn lach. Zelfs de kleine dingen waar ze zich vroeger soms aan ergerde.
Ze vouwde haar handen om haar kopje en sloot haar ogen.
“Jezus,” fluisterde ze, “dank U dat hij niet verdwenen is. Hij is alleen eerder thuisgekomen.”
Er veranderde niets in de keuken. De stoel bleef leeg.
Maar ergens in haar binnenste kwam een vrede die ze niet zelf had kunnen maken.
Ze wist het zeker: de liefde was niet voorbij. Het afscheid was niet het laatste woord. Er kwam iets van vreugde op in haar hart en terwijl ze naar de lege stoel keek fluisterde ze: “Tot gauw, lieverd.”
***
Vertrouwen:
Wanneer je soms angstig wakker wordt, herinner jezelf dan aan deze werkelijkheid: in Christus is je ware plaats. Je woont niet in de chaos van deze tijd, maar in de stad van de levende God. Je omstandigheden kunnen beven, maar je fundament doet dat niet.
***
Uit het nieuws
Een 17-jarige jongen was aan het winkelen bij een sportzaak. De kassière was een vrouw die een hoofddoek droeg. Ze keek de jongen, die een ketting met een kruisje droeg, nors aan. Hij glimlachte vriendelijk naar haar, maar zij zei dat hij zijn kruis onder zijn shirt moest doen, omdat het haar beledigde.
De jongen antwoordde vriendelijk, maar zei dat hij dat beslist niet ging doen. Vervolgens zei hij tegen haar dat hij vond dat zij dan ook haar hoofddoek af zou moeten doen.
Daarop riep ze de manager erbij. De manager kwam naar voren en zei tegen de jongen dat hij zijn kruisje gewoon onder zijn shirt moest doen. Dan zou alles in orde zijn.
De jongen weigerde opnieuw. Daarop liet hij de spullen die hij van plan was te kopen achter en liep de winkel uit.
Verschillende klanten die achter hem in de rij hadden gestaan, hadden het gesprek gehoord. Ook zij lieten hun volle winkelwagens staan en verlieten de winkel.
Jezus stierf aan het kruis voor ieder mens. Dat is nog altijd de boodschap die we niet onder stoelen of banken mogen steken.
***
Vertrouwen:
Bergen bewijzen hun kracht niet op zonnige dagen, maar tijdens het geweld van de storm. Moeilijkheden onthullen waar ons vertrouwen waarachtig gevestigd is. Jezus zei: “Ieder die deze woorden van Mij hoort en ze doet, is te vergelijken met een verstandig man die zijn huis op de rots gebouwd heeft.”
***
Een glimlach
Een oude vrouw stond bij de bushalte. Ze keek wat verloren om zich heen. Een jonge man die naast haar stond, glimlachte naar haar.
‘Wat is er?’ vroeg ze verbaasd.
‘Niets,’ zei hij. ‘Ik dacht gewoon dat u misschien een glimlach kon gebruiken.’
De vrouw glimlachte terug.
‘Dat is toevallig,’ zei ze. ‘Ik had er vanmorgen nog eentje over.’
En zo stonden ze daar een tijdje naast elkaar, twee vreemden, allebei glimlachend.
Soms kost een glimlach niets.
Maar voor iemand die hem nodig heeft, kan hij een klein lichtje zijn op een donkere dag.
***
Vertrouwen:
Hoe meer je geloof op de proef wordt gesteld, des te sterker het zich aan Christus vastklampt als enige hoop. Lijden is geen teken dat God je heeft verlaten. Het is juist het klaslokaal waarin Hij je wortels dieper maakt en je vormt tot iemand die niet omvalt wanneer anderen dat wel doen. Je vertrouwen rust dan niet langer op je eigen kracht, maar op Zijn onveranderlijke karakter.
***
Dat is mooi
Een oude man stierf en kwam tot zijn grote vreugde bij de hemelpoort aan. Petrus begroette hem vriendelijk.
“Welkom,” zei hij. “Kom maar binnen.”
De man keek wat onzeker om zich heen. “Zomaar? Meteen? Ik heb mijn hele leven op Jezus vertrouwd,” zei hij, “maar eerlijk gezegd had ik verwacht dat ik hier eerst nog heel wat vragen zou moeten beantwoorden.”
“Zoals?”
“Nou… of ik wel goed genoeg heb geleefd. Of ik genoeg goede dingen heb gedaan. Dat soort dingen.”
Petrus glimlachte. “En denk je dat je goed genoeg bent?”
De man schudde zijn hoofd. “Nee. Dat heb ik eigenlijk nooit gedacht. Daarom heb ik juist op Jezus vertrouwd.”
“Dan valt er toch zeker niets meer te bewijzen.”
De man keek hem verbaasd aan.
“Dus… geen examen?”
“Geen examen.”
“En… geen lijst met goede en slechte daden?”
“Die was er wel,” zei Petrus, “maar Jezus heeft jouw schuld weggedragen.”
De oude man zweeg even. Toen verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht.
“Dus,” zei hij, “ik hoef hier niets meer te doen?”
“Niets.”
Hij keek naar de openstaande poort. Toen zuchtte hij diep en glimlachte.
“Dan begrijp ik eindelijk wat genade werkelijk betekent. Het heeft lang geduurd… een heel leven lang zelfs. Maar nu begrijp ik het.”
___
Beste broeder/zuster,
Bedankt dat je iedere week weer de moeite neemt een nieuwe oppepper te publiceren.
Moge de Heere je rijkelijk zegenen.
Met broedergroet,