Ta-Wang verslagen
In zijn boek Sit, Walk, Stand beschrijft Watchman Nee een evangelisatiemissie naar een eiland voor de kust van Zuid-China. De groep bestond uit zeven personen, waaronder een pasbekeerde jongen van 16 jaar die hij “Broeder Wu” noemt.
Op het eiland vonden ze onderdak bij een Chinese kruidenarts, die hun eerste bekeerling werd. Het prediken leek aanvankelijk vruchteloos. Niemand wilde echt luisteren en Watchman Nee ontdekte dat dit kwam door de toewijding van de eilandbewoners aan een afgod die ze Ta-wang noemden. Zij waren overtuigd van zijn macht, omdat op de dag van zijn jaarlijkse feest en processie het weer altijd bijna perfect was.
“Wanneer is de processie dit jaar?” vroeg de jonge Wu aan een groep die bijeen was gekomen om hen te horen prediken.
“Die is vastgesteld op 11 januari om 8 uur ’s morgens,” luidde het antwoord.
“Dan,” zei de nieuwe bekeerling, “beloof ik jullie dat het op de 11e gaat regenen.”
Daarop klonk er een golf van boe-geroep uit de menigte: “Dat is genoeg! We willen geen preken meer horen. Het regent nooit op de dag van Ta-Wang. Als het op de 11e wel regent, dan is jullie God de ware God!”
Watchman Nee bevond zich elders in het dorp toen deze confrontatie plaatsvond. Toen hij erover werd geïnformeerd, begreep hij hoe ernstig de situatie was en riep hij de groep op tot wanhopig gebed.
Op de ochtend van de 11e was er geen wolkje aan de lucht.
Maar tijdens het gebed voor het ontbijt begonnen er toch druppels te vallen, die al snel overgingen in zware regen.
De aanbidders van de afgod Ta-wang raakten zo van streek dat ze het beeld in een draagstoel zetten en naar buiten droegen, in de hoop dat dit de regen zou doen ophouden. Maar de regen nam juist toe. Na een korte afstand gleden de dragers in de modder uit en lieten het beeld vallen, waarbij het hoofd en een van de armen afbrak.
Een aantal jongeren bekeerde zich door dit wonder tot Christus, maar de dorpsoudsten pleegden waarzeggerij en beweerden dat ze per ongeluk de verkeerde dag hadden gekozen. De juiste dag voor de processie, zeiden ze, had de 14e moeten zijn.
Toen Nee en zijn vrienden dit hoorden, gingen ze opnieuw bidden, vragend om regen op de 14e en heldere dagen om tot die tijd te kunnen prediken. Diezelfde middag klaarde de lucht op en de dagen die volgden waren prachtig en dertig mensen kwamen tot geloof. Over de beslissende dag schrijft Nee in zijn boek: “De 14e brak aan, opnieuw een perfecte dag en we hadden goede samenkomsten. Tegen de avond kwamen we weer op het afgesproken uur bijeen. In stilte brachten we de zaak opnieuw onder de aandacht van de Heer. Geen minuut te laat kwam Zijn antwoord: stortregens en overstromingen tijdens de processie, net als tevoren.”
De macht van de afgod over de eilandbewoners was gebroken; de vijand was verslagen. Gelovig gebed had een grote overwinning gebracht. Bekeringen volgden. En de indruk die Gods macht maakte op de dienaren die dit wonder hadden meegemaakt, zou hun christelijke dienst vanaf dat moment blijvend verrijken.
