Maandag 15 juni 2026
Gebed
Heere Jezus,
Ik bied U mijn hart aan.
Neem het zoals het is:
gebroken, zwak en onvolmaakt.
Vul mij met Uw liefde,
zodat ik anderen kan liefhebben zoals U mij hebt liefgehad.
Geef mij kracht voor vandaag,
want morgen behoort U toe.
Leer mij, niet te vertrouwen op mijn eigen wijsheid, maar op Uw leiding.
Wanneer ik bang ben, geef mij geloof.
Wanneer ik moe ben, geef mij rust.
Wanneer ik val, help me weer overeind.
Dank U dat niets mij kan scheiden van Uw liefde.
Amen.
Gebed van Corrie Ten Boom
***
Ik vroeg God om kracht, zodat ik iets groots zou bereiken.
Ik werd zwak gemaakt, zodat ik in nederigheid zou leren gehoorzamen…
Ik vroeg om gezondheid, zodat ik grotere dingen zou kunnen doen.
Mij werd ziekte gegeven, zodat ik betere dingen zou leren…
Ik vroeg om rijkdom, zodat ik gelukkig zou zijn.
Mij werd armoede gegeven, zodat ik wijs zou worden…
Ik vroeg om macht, zodat ik de lof van mensen zou ontvangen.
Maar kwetsbaarheid viel mij ten deel, zodat ik zou voelen hoezeer ik God nodig had…
Ik kreeg niet wat ik vroeg, maar wel waar ik op hoopte.
Ondanks mezelf werden mijn onuitgesproken gebeden verhoord.
Ik ben, van alle mensen, het rijkst gezegend.
Onbekend
***
Een man stond in een lange rij bij het postkantoor en zuchtte diep.
“Altijd maar wachten in dit leven,” mompelde hij.
Een oudere vrouw naast hem glimlachte. “U wacht blijkbaar vaak?”
“Te vaak,” zei hij. “Als dit leven zo doorgaat, ben ik er straks wel klaar mee.”
De vrouw keek hem rustig aan.
“Weet u,” zei ze, “ik zie het leven meer als een wachtruimte dan een eindbestemming.”
Hij fronste. “Een wachtruimte?”
“Ja,” zei ze. “Een plaats waar je wordt voorbereid op de eeuwigheid. Niet iedereen denkt daarover na, maar uiteindelijk wordt ieder mens geroepen om verantwoording af te leggen voor zijn leven. Hier leren we wat echt belangrijk is.”
De man werd even stil en glimlachte toen wat ongemakkelijk. “Dan hoop ik dat dat moment nog ver weg is.”
“Dat hopen veel mensen,” zei ze zacht. “Maar de vraag is niet wanneer het moment komt, maar of je er klaar voor bent wanneer God je roept.”
***
In ons streven naar rechtvaardigheid mogen we zelf niet onrechtvaardig worden. Dat we onderweg zijn naar huis, is geen rechtvaardiging om dwars door een bloemenperk te stampen.
Onbekend
***
God leidt ons overal heen uit liefde
Soms begrijpen we Gods wegen niet. We bidden, wachten, zoeken Zijn wil en proberen Hem trouw te volgen. Toch neemt ons leven soms onverwachte wendingen. De deur waarvan we dachten dat die zou opengaan blijft gesloten. De weg die recht leek, maakt ineens een scherpe bocht. En soms leidt God ons door een dal waar we liever uit waren weggebleven.
Juist dan hebben we de woorden van Psalm 25 nodig: “Al de paden van de HEERE zijn goedertierenheid en trouw voor wie Zijn verbond en Zijn getuigenissen bewaren.”
Let op dat kleine woordje al. Niet sommige van Gods wegen. Niet alleen de aangename en begrijpelijke. Niet alleen de zegeningen en verhoring van gebeden. Nee, al Zijn wegen. Ook de vertragingen. Ook de omwegen. Ook de moeilijke hoofdstukken die wij nooit zelf zouden hebben gekozen.
***
Heer, de Schrift zegt: “Er is een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken.”
Heiland, leer mij het zwijgen van nederigheid, het zwijgen van wijsheid, het zwijgen van liefde, het zwijgen van volmaaktheid, het zwijgen dat zonder woorden spreekt, het zwijgen van geloof.
Heer, leer mij mijn eigen hart te verstillen, zodat ik kan luisteren naar de zachte beweging van de Heilige Geest in mij, en de diepten mag aanvoelen die van U zijn.
Frankfurter gebed uit de16e eeuw
***
Al Gods wegen zijn trouw
Vanuit ons beperkte perspectief lijkt het soms alsof God een verkeerde afslag heeft genomen met ons leven. Maar vanuit Zijn eeuwige wijsheid weeft Hij een verhaal van liefde en trouw dat wij pas later zullen begrijpen. Zijn gedachten zijn hoger dan onze gedachten en Zijn wegen hoger dan onze wegen.
God experimenteert niet met jouw toekomst. In Christus heeft Hij Zich aan jou verbonden met een eeuwig verbond. Daarom mogen we erop vertrouwen dat zelfs de dingen die wij als verlies, teleurstelling of mislukking ervaren, uiteindelijk een plaats krijgen in Zijn goede plan.
Dat betekent niet dat alles altijd gemakkelijk zal voelen. Het betekent wel dat Gods hart nooit verandert. Wanneer je Zijn hand niet kunt volgen, mag je nog steeds Zijn hart vertrouwen.
***
Als je toch eens kon voelen hoe belangrijk je wel kunt zijn voor het leven van de mensen die je ontmoet; hoe belangrijk voor mensen van wie je het misschien nooit zou vermoeden. Er blijft altijd iets van jezelf achter bij elke ontmoeting met een ander mens.
Fred Rogers
***
Al Gods wegen zijn genadig
In een wereld waarin waarheid steeds veranderlijker lijkt en gehoorzaamheid vaak als iets ouderwets wordt gezien, roept God Zijn kinderen op om standvastig te blijven. Niet mee te drijven met de stroom, maar geworteld te zijn in Zijn Woord.
Wij worden niet gered door onze gehoorzaamheid, maar gehoorzaamheid laat wel zien dat wij Hem vertrouwen. Het is telkens opnieuw zeggen:
“Heere, Uw weg is beter dan de mijne. Uw wijsheid is groter dan mijn inzicht. Uw wil is goed, ook wanneer ik haar nog niet begrijp.”
En juist daar, op die plek van vertrouwen, proeven wij iets van Gods liefde en trouw.
Wie zo wandelt, ontdekt dat Gods pad, hoe steil of kronkelig het soms ook is, geplaveid is met een liefde die nooit loslaat en een trouw die nooit faalt.
***
Bord langs de weg:
“Gods stem is moeilijk te horen wanneer je van tevoren al hebt bepaald wat je Hem wilt laten zeggen.”
***
Schepping
Een jongen vroeg aan een oude tuinman: “Wat vindt u het mooiste aan de schepping?”
De man dacht even na en antwoordde: “Misschien wel dat de hele schepping nooit ophoudt over haar Maker te vertellen.”
De jongen keek hem vragend aan. “Hoe bedoelt u dat?”
De tuinman glimlachte en wees naar een roos.
“Neem die roos eens. Ze heeft geen stem, en toch vertelt ze elke dag dat God van schoonheid houdt.”
Daarna wees hij naar de wolken die langzaam door de blauwe hemel dreven.
“De Bijbel leert ons dat de hemel Gods heerlijkheid verkondigt en dat de hele schepping Hem eert. Alles om ons heen spreekt als het ware over Zijn wijsheid, macht en goedheid.”
Even zweeg hij.
“Maar wij mensen zijn vaak zo druk dat we die taal niet meer verstaan. Daarom moeten we soms stilstaan, onze zorgen even loslaten en met een dankbaar hart kijken naar wat God heeft gemaakt. Dan ontdekken we dat de schepping nog steeds over haar Schepper spreekt.”
***
Onthoud:
Alles wat je in het verborgene doet, doe je ook in het volle zicht van God
***
Hemels perspectief
Een oude schoenmaker werkte jarenlang in een klein, donker werkplaatsje aan de rand van de stad. Zijn handen waren versleten, zijn ogen moe, maar toch floot hij vaak opgewekt terwijl hij werkte.
Op een dag vroeg een jonge klant hem: “U lijkt nooit echt verdrietig te zijn. Hoe kan dat, met zo’n eenvoudig leven?”
De schoenmaker keek even op van zijn werk en glimlachte. “Ik werk niet alleen met leer en draad,” zei hij. “Ik help mensen elke dag een stukje verder op hun weg.”
De jongen begreep het niet goed.
De oude man legde zijn hamer neer en zei zacht: “Dit hier is niet het einde van de weg. Het is alleen de werkplaats. De echte stad waar ieder mens naar verlangt, heb ik nog niet gezien. Maar ik doe mijn werk alsof ik er morgen mag aankomen.”
Hij pakte zijn gereedschap weer op en glimlachte. “Dat geeft mij moed. Ik ben onderweg naar huis.”
***
Dingen die Jezus nóóit heeft gezegd:
Volg je hart.
Wees trouw aan jezelf.
Vertrouw op je gevoel.
Voel je goed over wie je bent.
Het belangrijkste is dat je gelukkig bent.
Je moet altijd genieten.
Wees gewoon een goed mens.
Wat Jezus wél zei:
“Als iemand achter Mij wil komen,
moet hij zichzelf verloochenen, dagelijks zijn kruis opnemen en Mij volgen.”
Lukas 9:23
***
Een kleine jongen vroeg aan zijn oma: “Oma, hoe weet u eigenlijk dat de hemel echt bestaat?”
Ze dacht even na en glimlachte. “Omdat ik al zo vaak heb gemerkt dat de mooiste dingen hier beneden nooit het laatste woord hebben.”
De jongen keek haar niet-begrijpend aan.
Ze streek over zijn haar en zei zacht: “Bloemen verwelken, mensen gaan weg, en zelfs het mooiste moment gaat voorbij. Maar God laat niets goeds verloren gaan. De hemel is de plaats waar Hij alles bewaart wat hier te mooi is om kwijt te raken.”
De jongen zweeg even.
“Dan is het daar vast heel vol,” zei hij.
Oma knikte. “En heel licht.”
***
“Ik wil zo vol van Christus zijn dat een mug die me bijt, meteen spijt krijgt en wegvliegt terwijl hij zingt: ‘Er is kracht in het bloed van Jezus.’”
***
Een glimlach
Tijdens een kerkdienst gaf een jonge zeeman zijn getuigenis.
“Enkele jaren geleden,” vertelde hij, “werd ons schip op zee overvallen door een zware storm. Tijdens het noodweer werd ik getroffen door een bliksemschicht en stortte ik neer op het dek. Mijn kameraden dachten dat ik dood was.
Hoewel ik mij niet kon bewegen, hoorde ik alles wat er om mij heen werd gezegd. Ik hoorde de eerste stuurman zeggen: ‘Arme jongen, hij is er geweest.’
Op dat moment drong één gedachte zich aan mij op: Waar ga ik heen als ik nu sterf?
In een ogenblik zag ik mijn leven aan mij voorbijtrekken. Mijn zonden stonden mij helder voor ogen. Voor het eerst besefte ik hoe dicht ik bij de eeuwigheid was gekomen. De hemel en de hel waren voor mij geen denkbeelden meer, maar aangrijpende werkelijkheid.”
De bemanning wist hem uiteindelijk weer bij bewustzijn te brengen, maar de ervaring liet hem niet meer los.
“Ik was te dicht bij de eeuwigheid geweest om nog zonder God verder te kunnen leven. Daarom vluchtte ik tot Christus en vond ik in Hem vergeving, genade en vrede.”
Zijn gezicht lichtte op toen hij vervolgde:
“Dat is nu vijf jaar geleden. Sinds die dag probeer ik voor Jezus te leven, zowel op zee als aan land.”
***
“Vader,” vroeg een jongen, “waarom moet ik eigenlijk vriendelijk zijn tegen mensen die onaardig tegen mij zijn?”
Zijn vader glimlachte. “Omdat je anderen niet behandelt naar hun karakter, maar naar het jouwe.”
Die woorden vergat de jongen nooit meer.
***
Er wordt verteld dat een Engelse graaf, die ooit hofnar van de koning was geweest, tot geloof kwam door een antwoord dat hij nooit had verwacht.
Op een dag reed hij met zijn koets over een landweg. Hij stond bekend om zijn scherpe humor en zijn gewoonte om mensen met onverwachte vragen aan het denken te zetten. Toen hij een jongen langs de weg zag staan, hield hij zijn paarden in en riep hem toe: “Jongen, kun je mij vertellen welke weg naar de hel leidt?”
Waarschijnlijk bedoelde de graaf het als een grap. Misschien verwachtte hij een gevat antwoord of wilde hij de jongen aan het lachen maken.
Maar de jongen wees gewoon recht vooruit en zei: “Gewoon rechtdoor rijden, meneer. Dan bent u er al voordat u er erg in heeft.”
De woorden troffen de graaf als een bliksemschicht.
Wat als die jongen meer waarheid had gesproken dan hij zelf besefte? Was hij niet jarenlang rechtdoor gegaan zonder God? Had hij niet geleefd voor zijn eigen eer, zijn eigen plezier en zijn eigen plannen? De eenvoudige opmerking van een jongen langs de weg liet hem niet meer los. Zij bracht hem ertoe na te denken over de richting van zijn leven en over zijn verhouding tot God. Soms gebruikt God geen prediker op een kansel om een mens wakker te schudden, maar een eenvoudig woord, uitgesproken op het juiste moment.
***
God beproeft je op drie manieren.
- Hij geeft je wat je wilt direct, en test daarmee je dankbaarheid.
- Hij geeft je niet wat je wilt, en test daarmee je geloof.
- Hij stelt uit wat je wilt, en test daarmee je geduld.
Die beproevingen kunnen zwaar zijn, maar ze zijn ook het bewijs dat God je voorbereidt op iets groters.
***
Dat is grappig
Op een regenachtige middag werd er aangebeld bij de pastorie. Voor de deur stond een jongetje met een bezorgde blik.
“Dominee,” zei hij, “wilt u alstublieft met me meekomen? Mijn moeder is erg ziek. Volgens mij heeft ze de griep. Ze zou het fijn vinden als u voor haar bidt.”
“Natuurlijk wil ik dat,” antwoordde de dominee terwijl hij zijn jas pakte.
Maar toen herinnerde hij zich iets. Dit gezin was een jaar eerder naar een andere gemeente overgestapt.
“Zeg eens,” vroeg hij vriendelijk, “gaan jullie tegenwoordig niet naar de kerk van dominee Simon? Zou het niet logischer zijn om hem te vragen?”
Het jongetje knikte.
“Ja, dat klopt, dominee.”
“En waarom heeft je moeder hem dan niet gevraagd?”
De jongen keek even om zich heen, alsof hij een groot geheim ging verklappen.
“Omdat mama zei dat ze zich al beroerd genoeg voelt. Ze wilde niet het risico lopen dat dominee Simon ook de griep krijgt. Daarom moest ik het u vragen.”
____
