De weg van het ongeloof vergaat
Een overdenking van John Edgar Mc Fadyen (1870 – 1933)
Levens die nergens heen gaan
Vaak lopen we op een weg die doodloopt. Niet omdat we geen energie hebben, maar omdat we niet weten welke richting we op moeten, wat het doel is. We laten ons meevoeren in onverschilligheid of zonde en zo verstrijken er dertig, vijftig, misschien zelfs zeventig jaren. Onze levensweg eindigt vaak waar die begon, zonder dat we iets blijvends gedaan hebben. De echte levensbestemming is ver weg.
Verloren kansen
De zorgen van elke dag drukken ons neer in plaats van ons sterker te maken. We laten kansen liggen omdat we ze niet herkennen als geschenken. We verspillen talenten aan onbenullige of verkeerde dingen. We zien het leven niet als een reis naar de eeuwigheid. Zo dwalen we over dorre vlaktes, zonder zicht op de heilige stad op de heuvel. En hoe zouden we er ook kunnen komen als we er niet eens naar zoeken?
De brede weg
Dus gaan we maar door en draaien we in een kringetje rond, geleid door onze grillen en aangemoedigd door het holle gelach van mensen die net zo dwaas zijn als wij. Totdat er een dag komt dat we niet verder kunnen. De zon gaat onder, de nacht valt en opeens realiseren we ons dat we er helemaal alleen voor staan.
De Bijbel noemt dit de brede weg. Het is een makkelijke weg. Je kunt er gaan en staan waar je wilt. Geen beperkingen, geen offers, geen verantwoordelijkheid. Je hoeft niets achter te laten. Je ijdelheid, je verlangens, je zonden mogen allemaal mee. En juist daarom is de brede weg zo populair. Maar het einde van die weg is verwoesting. Verwoesting van je lichaam door zelfzucht. Verwoesting van je relaties door verkeerde verlangens. Verwoesting van talenten die door onbaatzuchtige liefde hadden kunnen bloeien. Verwoesting van hoop, verwoesting van geloof, verwoesting van vrede.
De smalle weg
De brede weg verdwijnt niet zomaar in het zand, maar stort omlaag, de afgrond in. En wie hem volgt, stort mee.
De smalle weg is heel anders. Hij begint met een nauwe poort waar je niet doorheen komt zonder dingen achter te laten: je trots, je geliefde zonden, soms zelfs vrienden of ambities. Het is vaak geen drukke weg en soms voelt hij eenzaam aan. Maar hij is wel betrouwbaar. Hij leidt je door dalen en over bergen, maar nooit naar de ondergang.
Hoopvolle stappen
Elke strijd tegen zonde, elk verlangen om morgen beter te zijn dan vandaag, elk verlangen naar God, elke poging om iemand te helpen of te bemoedigen, is een teken dat God in je werkt. En het brengt je stap voor stap verder op de weg die niet eindigt, maar die overvloeit in de eeuwigheid in de stad op de Heuvel waar al onze tranen van onze ogen gewist zullen worden.
