Maandag 1 december 2025
Gebed
Lieve Heer Jezus,
Brengt U mijn opgejaagde hart tot rust.
Vaak heb ik slechts oog voor mijn eigen, kleine wereld
vol plichten en rumoer.
U, met Uw zo grote missie,
zo weinig tijd, zag heel veel meer.
U stond stil bij de kleine,
de eenzame, de ongeziene en de verschoppeling.
Leer mij Uw zachte tred.
Open mijn ogen voor mensen op mijn pad.
Laat vriendelijkheid uit mij komen,
zoals liefde ook uit U stroomde.
Terwijl ik geef,
vul mij opnieuw met Uw liefde,
zodat Uw licht in overvloed mag stralen,
het stille wonder van genade.
Amen.
Mijn kind,
liefde voor anderen komt uit Mijn hart.
Wanneer je Mij ontvangt,
wordt die ook de jouwe.
Laat Mijn liefde vrijelijk stromen,
één kleine daad van liefde tegelijk.
Vergeef,
wees mild
en luister.
Til mee aan de lasten van een ander.
Laat mededogen je hand bewegen,
je hart verzachten.
Terwijl jij geeft,
geef Ik je overvloedig terug.
Zo ga Ik te werk:
Als je leeg raakt zal Ik je opvullen.
Men vond die oude smid maar dwaas, omdat hij zo uiterst nauwkeurig aan de grote ijzeren ketting werkte in zijn rokerige werkplaats midden in de grote stad. Maar hij trok zich niets aan van hun schampere woorden en werkte des te harder en nóg zorgvuldiger. Met uiterste precisie werd elke schakel gesmeed totdat uiteindelijk de ketting voltooid was en werd weggevoerd.
Na verloop van tijd lag hij opgerold op het dek van een groot schip dat over de oceaan voer. Er leek geen enkele noodzaak voor te zijn, want het grote anker werd nooit gebruikt en de ketting lag daar maar ongebruikt en opgerold. En zo gingen de jaren voorbij.
Maar op een nacht stak er een verschrikkelijke storm op en het schip dreigde met enorme kracht op de rotsen geslingerd te worden. Anker na anker werd uitgeworpen, maar niets hielp; de kettingen braken als flinterige draadjes. Uiteindelijk werd, ten einde raad, het machtige stormanker in zee geworpen en de oude ketting werd snel afgerold totdat zij strak kwam te staan.
Iedereen keek toe om te zien of hij het onder de verschrikkelijke spanning zou houden. De ketting zong in de razende storm terwijl het gewicht van het schip eraan rukte. Het was een moment van intense angst. Het was alsof de oude smid zelf tegen de storm vocht. Het schip, met zijn lading van duizend mensenlevens, hing af van deze ene ketting. Wat als de oude smid ook maar één schakel slordig had gesmeed? Dan zou het schip zeker vergaan zijn.
Maar de smid had eerlijkheid, waarheid en onoverwinnelijke kracht in elke schakel gelegd. En zo doorstond de ketting de proef en hield zij het schip veilig totdat de storm voorbij was en de ochtend aanbrak.
Uit: Glimpses Through the Window of Life
Deze week nieuw op de site
De Schrift leert ons dat de vrees voor God het begin van alle wijsheid is. Maar wat is de vreze des Heren eigenlijk? Het heeft niets te maken met angst waarvoor je liever wegkruipt.
Lees meer
Spreuk van de week
Wat we allemaal afzonderlijk met ons leven doen, is niet wat bepaalt of we succesvol zijn. Het gaat erom hoe we het leven van anderen hebben beïnvloed.
Albert Schweitzer
De rust van de monniken is niet het voorrecht van degenen die het zich kunnen veroorloven tijd te nemen; het is de deugd van de mens die alles wat hij doet de tijd te geven die dat werk verdient.”
David Steindl-Rast
Duizenden zijn doodgedrukt in de omhelzingen van een glimlachende wereld.
Thomas Boston
We zijn erop gebrand onze vrienden te winnen voor onze politieke overtuigingen of nieuwe dieethypes, maar onze religie houden we maar liever strikt voor onszelf.
The Upper Room
De genade van God is voldoende voor al onze behoeften, voor elk probleem en voor elke moeilijkheid, voor elk gebroken hart en voor elk menselijk verdriet.
Peter Marshall
Om over na te denken
In het uur dat ik U aanroep wijken mijn vijanden.
Psalm 56:10
____
Maar het moet een echt ‘aanroepen’ zijn! Het gaat hier niet om een loos gebed dat misschien wel de juiste woorden bevat, maar geen oprecht hulpgeroep is, geen roep die het bloed doet stromen. Het gebed om hulp waar David over spreekt, was een schreeuw zoals die van iemand die dreigt te verdrinken, een schreeuw die de lucht splijt als een kogel.
Wanneer zo’n schreeuw de hemelen binnendringt, wijkt iedere vijand van God. Gods onweerstaanbare artillerie begint op Zijn vijanden te vuren, en hun kracht bezwijkt. Gelovig gebed roept deze onzichtbare bondgenoten het veld in, en de vijand vlucht!
“Dit weet ik,” zegt de psalmist uit ervaring. Het wonder is al honderden keren gebeurd. Hoe vaak heeft hij niet gezien dat de vijand ’s morgens overmoedig het veld betrad, maar door zijn wanhopige, eerlijke roep tot God diezelfde vijand ’s avonds volkomen verslagen was.
Gelukkig de man die de vijand tegemoet durft te treden met onbewolkt geloof en vaste zekerheid.
J.H. Jowett
____
Sommige pelgrims op de weg van de Heer zijn slechts toeristen.
Onbekend
____
Uit het archief van Spurgeon
Op een nacht sprak de Heer tot Paulus:
“Wees niet bang; blijf spreken; zwijg niet. Ik ben met je, en niemand zal je iets doen, want Ik heb veel mensen in deze stad.” (Handelingen 18:9-10)
Korinthe leek geestelijk dood, doordrenkt met afgoderij en zonde. Toch kende Jezus daar al Zijn schapen, ook al hadden zij het evangelie nog niet gehoord en geloofd.
Paulus’ taak was duidelijk: verkondig het Woord moedig en liefdevol, ongeacht vijandigheid of schijnbaar falen. Getrouwe verkondiging van het Woord is nooit optioneel. Jezus roept Zijn volk op om Zijn waarheid te spreken, zelfs wanneer de plaatselijke cultuur zowel de boodschap als de boodschapper veracht.
De aanwezigheid van Jezus was de kracht van Paulus en dat is hij ook voor ons: “Ik ben met je.” Deze belofte geeft zekerheid en vernietigt trots, voedt het geloof en versterkt vermoeide gelovigen. Het succes van evangelisatie hangt nooit af van menselijke welsprekendheid of strategie, het rust volledig op Gods soevereine genade.
Ook vandaag leven gelovigen in een wereld die zo slecht is als Korinthe. Toch heeft Jezus overal nog steeds “veel mensen”; mannen en vrouwen die Hij zal redden door de getrouwe, onverzettelijke verkondiging van Zijn evangelie. De vijandigheid van een cultuur, de schijnbare zinloosheid van ons werk of de weerstand van verloren zondaars kan Gods reddende doel nooit tenietdoen.
Uit de schatkist van het verleden
Eens, in de dagen voordat er internet was, was een man verdwaald in een onbekend deel van de stad. Hij had enorm veel haast. Hij moest direct geld opnemen bij zijn bank, dus vroeg hij de weg naar een van de filialen, een filiaal waar hij nog nooit was geweest.
De man volgde de aanwijzingen op en inderdaad, er was een bank recht tegenover de grote winkel die hem als herkenningspunt was genoemd. Hij haastte zich naar binnen en overhandigde zijn bankboek en identificatie aan de glimlachende kassière, met het verzoek hem meteen uit te betalen.
“Het spijt me, meneer. Dat gaat niet,” zei ze.
“Waarom niet?” antwoordde de man geïrriteerd. “Alles klopt. Ik weet zeker dat alles in orde is. Mijn gegevens zijn correct.”
“Ongetwijfeld,” zei de kassière. “Maar u bent geen klant van onze bank. De bank die u zoekt, is aan de overkant van de straat.”
Beschaamd verliet de man de bank en ging naar de juiste bank, die eveneens tegenover de grote winkel lag, maar dan aan een andere hoek van de straat.
Op dezelfde manier haasten zoveel mensen zich naar een god, welke god dan ook, op zoek naar troost, hulp of redding, om uiteindelijk te ontdekken dat het niet de God is die ze nodig hebben, onze hemelse Vader, Zijn Zoon Jezus Christus en de Heilige Geest. Ze stappen binnen bij de verkeerde bank en krijgen niets gedaan.
Je kunt de fout van een verkeerde bank nog herstellen, maar je kunt je niet zo gemakkelijk herstellen van het vertrouwen op de verkeerde god.
_____
Het helpt enorm om af te zien van de rol als beheerder van ons eigen lot. Al die energie die we besteden om alles goed te laten verlopen, is niet wat uiteindelijk bepaalt dat het ook daadwerkelijk goed verloopt.
Anne Lamott
Korte Anekdotes:
Het volgende stukje was een gebed van een onbekende vrouw dat na de bevrijding werd gevonden op een stukje pakpapier in het concentratiekamp Ravensbrück:
Heer, gedenk niet alleen de mannen en vrouwen van goede wil, maar ook degenen van kwade wil. Maar gedenk niet het lijden dat zij ons hebben aangedaan; gedenk de vruchten die wij hebben voortgebracht dankzij dit lijden: onze kameraadschap, onze trouw, onze nederigheid, de moed, de vrijgevigheid, de grootmoedigheid die hieruit is gegroeid. En wanneer zij voor het oordeel komen, laat dan al de vruchten die wij hebben gedragen hun vergeving zijn.
____
De mooiste dingen in het leven krijg je gratis, nietwaar? De lucht die we inademen wordt niet per kubieke meter verkocht. Het water dat kristalhelder uit de bergbeek stroomt, is gratis voor iedereen. Liefde is gratis, geloof is gratis, hoop is gratis.
Billy Graham
____
Er bestaat een gedicht over een vogel die door een storm uit zijn ruige, rotsachtige leefgebied wordt meegevoerd. De vogel verzet zich hevig en worstelt wanhopig om terug te keren naar zijn vertrouwde thuis, maar tevergeefs. Uiteindelijk geeft hij zich over aan de wind in de overtuiging dat de storm hem naar de dood zal voeren. Maar de storm brengt hem boven de golven uit naar een zonnig land met groene weiden en bosrijke open plekken.
Hoe vaak zijn wij niet net zoals dat kleine vogeltje, piekerend en worstelend tegen Gods wil in? We denken dat het leven nooit meer hetzelfde zal zijn wanneer we ons overgeven aan de storm en ons einde genaderd is. Maar als we uiteindelijk ophouden te strijden en we ons overgeven aan de wind, ontdekken we dat we naar een veel betere plek zijn gebracht. Gods Woord moedigt ons aan om Hem te loven te midden van woeste golven en krachtige windvlagen. We mogen er zeker van zijn dat Hij ons op Zijn tijd en op Zijn manier naar een betere haven zal brengen. Niemand leeft zo gelukkig als hij die door geloof leeft.
Hemels perspectief
Hoog in de ijle, heldere lucht droeg een engel eens een bloem uit de tuin van de hemel. Toen hij de bloesem kuste, dwarrelde er een klein stukje weg, dat neerdaalde op de vochtige bosgrond beneden.
Tussen de ruwe planten en de donkere aarde leek het kleine stukje misplaatst. De distels bespotten het, de brandnetels wendden zich af, en zelfs het mos wenste dat het nooit gevallen was. “Wat een vreemd klein sprietje is dat?” fluisterden ze. Toch slaagde het erin om te wortelen en het groeide stilletjes voort.
De seizoenen gingen voorbij. In de winter bedekte de sneeuw het, en de vorst deed zijn best om het te breken. Maar ondanks alles bleef het bloemetje leven. Toen de lente kwam, bloeide het stralender dan welke andere plant in het bos ook.
Hoewel het uit de hemel kwam, vond het zijn thuis te midden van het gewone leven.
Net als dat hemelse bloempje kan de schoonheid en de vrede van de hemel wortel gaan schieten in ons dagelijks bestaan wanneer wij ons laten vullen met de Geest van God. Zelfs wanneer we ons misplaatst voelen, laat Zijn genade iets hemels groeien in ons hart; zacht, nederig en vol onverwachte schoonheid, totdat wij zelf beginnen te stralen met een hemelse gloed.
Een glimlach
Een jongen werd door zijn vader meegenomen op een kampeertocht in de bergen. Ze huurden een gids, verlieten de gebaande paden en brachten een week in het hart van het woud door. De jongen was diep onder de indruk van het vermogen van de gids om van alles en nog wat te zien. Die gids zag werkelijk alles, dingen die voor het gewone oog onzichtbaar waren. Op het einde van hun reis, nadat de gids alweer enkele van de verborgen geheimen van de natuur had aangewezen en aan het jochie had uitgelegd, vroeg de jongen met ontzag in zijn stem: “Meneer, kunt u God misschien zien?”
De man antwoordde met een glimlach en zei: “Jongen, het is inmiddels zo ver dat ik niets anders meer zie wanneer ik in het bos ben.”
***
Een voorganger vertelde over een zondag waarop hij ruzie had gehad met zijn vrouw, maar het niet goed had kunnen maken, want hij moest preken. De Heilige Geest zei tegen hem: “Ga terug en bid met je vrouw!”
Hij protesteerde: “Nee, Heer. U begrijpt het niet. Ik moet over twintig minuten preken. Daarna bid ik wel met haar.”
“Oké,” zei de Heilige Geest, “Ga jij dan maar preken, ik blijf wel bij je vrouw.”
Dat is grappig
Een politicus stierf en kwam aan bij de poorten van de hemel. Hij keek nieuwsgierig over de schouder van de engel en zag overal klokken hangen.
“Waar zijn al die klokken voor?” vroeg hij.
“Dat zijn leugenmeters,” zei de engel. “Er is er eentje voor iedereen op aarde. Elke keer dat iemand op aarde een leugen vertelt, beweegt de wijzer.”
De man wees naar een klok. “En van wie is die klok daar?”
“Van een bijzonder eerlijk persoon,” zei de engel. “De wijzer heeft maar een paar keer bewogen. Toen die man nog een kereltje was vertelde hij nog wel eens een leugentje, maar daarna niet meer.”
De politicus keek rond naar al die klokken, met wijzers waarvan enkele meer bewogen dan anderen. “En eh… waar is mijn klok dan?” vroeg hij tenslotte.
“O,” zei de engel met een glimlach. “Die hangt niet hier. Die gebruikt God als plafondventilator.”
____
