Maandag 9 november 2026
Onze verontschuldigingen maar de audio is er deze week bij ingeschoten.
Gebed
Lieve Heer,
Geef mij een hart dat snel vergeeft. Leer mij kwetsingen los te laten voordat ze wortelschieten en uitgroeien tot bitterheid en wrok.
Vergeven gaat mij niet vanzelf af. Soms blijf ik stilstaan bij wat mij is aangedaan. Ik herhaal de woorden in mijn gedachten, houd mensen hun fouten voor en vind het moeilijk om te vergeven, omdat het soms voelt alsof ik hen daarmee te gemakkelijk vrijuit laat gaan.
Leer mij dat vergeving niet alleen genade is voor de ander, maar ook bevrijding voor mijn eigen hart. Hoe langer ik mijn wrok vasthoud, des te meer mijn eigen hart vergiftigd wordt.
Help mij om niet telkens die oude wonden weer open te halen en het verleden mee te dragen in nieuwe conflicten. Leer mij mijn pijn aan U over te geven en verder te gaan.
U vergeeft mij ook en blijft mijn zonden niet tegen mij gebruiken. Leer mij diezelfde genade aan anderen te bewijzen.
Geef mij een zacht en liefdevol hart, dat bereid is opnieuw gekwetst te worden. Leer mij te kiezen voor vrijheid in plaats van wrok, en voor vrede in plaats van verbittering.
Help mij vandaag om snel te vergeven, pijn los te laten en niet langer lasten mee te dragen die U nooit bedoeld hebt voor mijn schouders.
In Jezus’ Naam,
Amen.
***
In mijn zorgen, in mijn zonden
Keer ik steeds tot U weerom;
Immer heb ik hulp gevonden,
Als de nood ten toppunt klom!
Henriëtte Wilhelmina Spiering (1852–1921)
***
“Let op de blijken van Gods goedheid. Als we ernaar uitzien, zullen we er steeds meer ontdekken. Zegeningen gaan stralen wanneer we ze tellen. Wat in ons hart leeft, bepaalt mede wat onze ogen zien.
Als je somber wilt zijn, is er genoeg somberheid om je verdrietig te maken. Maar als je blij wilt zijn, is er genoeg licht om je hart te verheugen.
Het is beter de tel kwijt te raken terwijl je je zegeningen opsomt, dan je zegeningen te verliezen doordat je je zorgen blijft tellen.”
Maltbie D. Babcock
Om over na te denken
De Goede Herder kent Zijn schapen als Zijn eigendom. Hij stelt Zichzelf bloot aan gevaar om hen te beschermen. Ja, Hij gaat zelfs zo ver dat Hij vrijwillig Zijn eigen leven voor hen geeft. Wat een diepe liefde spreekt daaruit!
Niet ieder mens beseft de volle betekenis van deze woorden. Er zijn mensen die zeggen: “Ik heb helemaal geen Herder nodig. Ik kan het zelf wel. Het gevaar van verdwalen bestaat voor mij niet.” Maar begrijpen we dan niet dat onze eigen kracht tekortschiet in deze ingewikkelde wereld? Hoe gemakkelijk kunnen we verdwalen wanneer we onze eigen weg gaan en niet luisteren naar Zijn stem.
Jezus staat aan de deur en klopt. Hij nodigt ons uit om bij Hem te komen, Zijn stem te horen en Hem te volgen. Hij is de Goede Herder die Zijn leven voor de schapen heeft gegeven.
***
“Velen leven in angst voor wat de toekomst zal brengen. Maar waarom zouden we? Het onbekende geeft het leven juist iets avontuurlijks. Het biedt ons uitdagingen waaraan onze ziel zich kan scherpen. Wat ons om de hoek wacht, geeft het leven een gevoel van verwachting en verrassing.
Dank God voor de onbekende toekomst!”
Stanley Jones (1884-1973)
God laat Zijn anker zakken in het hart van Zijn kind, waar het stil is geworden. Stil te midden van de drukte en de belangen van de voorbijgaande wereld.
Maar hoe kan ik stil zijn te midden van beproeving en verdriet, wanneer de stormen om mij heen razen? Dat vroegen Jezus’ discipelen zich ook af toen ze op het meer door de storm heen en weer werden geslagen. Ze vluchtten naar hun Meester, hun Helper en riepen: “Heer, kan het U niet schelen dat wij vergaan?”
Jezus verliest geen enkel kind dat de Vader Hem gegeven heeft. Zelfs niet het kleinste onder ons. Hij stond op, bestrafte de wind en sprak tot de zee: “Zwijg, wees stil!”
En de wind ging liggen en het werd volkomen stil.
Ja, Heer, ons geloof is soms zo klein en zwak. Maar we houden ons aan U vast. Help ons en maak het stil in ons hart, zodat we boven het geraas van de storm Uw stem mogen horen en onze harten opnieuw van vreugde gaan zingen.
Amen.
***
Uit de schatkist van het verleden
De man die in 1941 de aanval op Pearl Harbor leidde, bracht de laatste decennia van zijn leven door met het verkondigen van vergeving. Een Amerikaanse krijgsgevangene had hem op dat spoor gezet.
Op 7 december 1941 leidde Mitsuo Fuchida 183 vliegtuigen vanaf het vliegdekschip Akagi en gaf het sein: “Tora, Tora, Tora,” waarmee hij aangaf dat de verrassingsaanval was geslaagd.
Gedachten aan God en Jezus kwamen niet bij hem op, want zijn enige loyaliteit lag bij de keizer.
Ondertussen zat een zekere Jacob DeShazer, een Amerikaanse piloot, in China gevangen. Hij was tijdens een militaire missie in 1942 neergehaald en zou meer dan veertig maanden gevangen gehouden worden. Tijdens zijn gevangenschap kwam hij in aanraking met de Bijbel. Zijn haat tegenover zijn bewakers maakte plaats voor vergeving.
In 1948 keerde DeShazer als zendeling terug naar Japan. Op het station Shibuya in Tokio overhandigde een onbekende man Fuchida een traktaatje met de titel I Was a Prisoner of Japan (Ik was een gevangene van de Japanners), waarin Jacob DeShazer zijn persoonlijke getuigenis vertelde.
Fuchida kocht een Bijbel en werd op 14 april 1950 christen. Later stonden hij en DeShazer samen op een podium om hun verhaal te vertellen.
Fuchida overleed op 30 mei 1976. De man die ooit de aanval op Pearl Harbor had geleid, stierf als een prediker van vergeving.
World War Files
***
Wat is het christendom?
Thuis betekent het vriendelijkheid, in het zakenleven eerlijkheid, in de samenleving hoffelijkheid, in je werk zorgvuldigheid, bij het spelen eerlijk spel, tegenover hen die voorspoed kennen; blijdschap om hun geluk, tegenover hen die het moeilijk hebben; medeleven, tegenover de zwakken hulpvaardigheid, tegenover het kwaad weerstand, tegenover de sterken vertrouwen, tegenover wie berouw heeft, vergeving en tegenover God eerbied en liefde.
***
Uit het archief van Spurgeon
Blijf altijd dicht bij de Heer en geniet van Hem. Dan zal Hij je geven wat je van Hem vraagt.
Psalm 37:4
Mensen die zich verlustigen in God, verlangen of vragen niets anders dan wat God behaagt; daarom kan God Zijn schatkamers voor hen openen. Hun wil is onderworpen aan de wil van God, en daarom is er geen limiet aan wat God hen kan geven. Het gaat hier om onze diepste verlangens, niet onze oppervlakkige wensen. Er zijn vele dingen die onze menselijke natuur wel zou willen hebben, maar waarvan de hemel weet dat die niet goed voor ons zijn. Het gaat hier om diepe, biddende, vragende verlangens van een godvrezend hart die aanspraak mogen maken op deze belofte.
***
“Wie honger heeft, heeft brood nodig en wie dakloos is, heeft een dak boven zijn hoofd nodig. Wie van zijn rechten is beroofd, heeft rechtvaardigheid nodig en wie eenzaam is, heeft behoefte aan verbondenheid. Wie geen zelfbeheersing kent, heeft orde nodig en wie in slavernij leeft, heeft vrijheid nodig. De hongerigen honger laten lijden, zou een belediging zijn tegenover God en onze naaste. Want wat God vooral na aan het hart ligt, is juist de nood van onze medemens.”
Dietrich Bonhoeffer
Schepping
Een boer werd eens gevraagd waarom God eigenlijk regenwormen had geschapen. Ze waren tenslotte niet bepaald mooi om naar te kijken en niemand hield ze als huisdier.
De boer glimlachte en antwoordde: “Misschien heeft God ze wel geschapen om ons eraan te herinneren dat niet alles wat waardevol is, er ook indrukwekkend uit hoeft te zien.”
Hij bukte zich, raapte een regenworm op en zei: “Kijk eens naar deze kleine werker. Hij ploegt de aarde om, maakt de grond vruchtbaar en doet zijn werk zonder dat iemand hem ooit bedankt.”
In Gods Schepping heeft zelfs het kleinste en minst opvallende schepsel zijn eigen plaats en bestemming.
***
De Schepping is Gods kunstwerk. Elk detail vertelt iets over Zijn grootheid, elke kleur weerspiegelt Zijn schoonheid en ieder nieuw morgenlicht herinnert ons eraan dat Zijn trouw nooit ophoudt.
***
Hemels Perspectief
U zult mij vervullen met vreugde in Uw nabijheid, met eeuwige genietingen aan Uw rechterhand.
Psalm 16:11
De Goede Herder leidt Zijn kudde veilig naar de schaapskooi hierboven.
Hij alleen kan ons kracht geven voor de beproevingen onderweg.
Hij alleen kan ons ondersteunen in de laatste strijd met zonde en dood.
De stroom die wij zullen moeten oversteken, kan onstuimig zijn, maar de golven zullen ons niet kunnen overspoelen. Jezus zal ons in Zijn armen dragen en ons, door Zijn trouw en liefde, veilig aan land brengen aan de hemelse oever.
O, welk een heerlijkheid wacht ons daar! Geen oog heeft het gezien, geen oor heeft het gehoord en geen mensenhart heeft zich kunnen voorstellen welke heerlijkheid ons daar geopenbaard zal worden.
Wij zullen erfgenamen van God zijn! Hem, Die alles bezit, zullen wij als ons erfdeel ontvangen!
Nu worden we nog omringd door zwakheden, straks zullen wij stralen als de zon in haar volle kracht! Hoewel wij nu nog aan het stof verbonden zijn, zullen wij koningen en priesters voor God zijn!
De Heilige Schrift vertelt ons dat wij daar met Jezus op Zijn troon zullen zitten en voor eeuwig drinken uit de levende wateren van reinheid en vreugde!
***
In dat oord van ongerepte heerlijkheid…
Kan Satan ons niet meer bereiken,
kunnen boze mensen ons niet meer deren,
kan verdriet ons niet meer kwellen,
kan de zonde ons niet meer bevlekken,
en wordt al onze moeite verruild voor eeuwige rust!
***
Een glimlach
Ik stapte het zand op. Wat een rust. Hier konden de zorgen me even niet te pakken krijgen. Ik keek naar de blauwe lucht en de rustig voortglijdende wolken. Dank U Vader, dat U altijd bij ons bent.
Ik was op vakantie, maar had nog geen rust kunnen vinden en was daarom naar het strand gelopen om mijn zorgen even te ontvluchten. De rekeningen waren hoger dan ooit en het leek alsof nieuwe problemen dagelijks hun intrek in ons huis namen. Voor het eerst in mijn leven voelde ik, wat stress kan doen met mensen. Maar hier op het strand kon ik met God praten.
Hier kon ik even tot rust komen. Het was eb en er waren nauwelijks golven, maar ik bleef toch een goed eindje bij het water weg zodat ik niet nat zou worden. Terwijl ik naar wat zeemeeuwen keek die over het water scheerden bad ik: “Heer, waarom is het leven soms zo moeilijk? Ik kan er niet tegen.” Toen ging ik op mijn hurken zitten en schreef mijn zorgen in het zand. Geld, gezondheid, huwelijk.
Net toen ik de k van huwelijk in het zand had geschreven hoorde ik het geluid van een aanstormende monstergolf. Waar kwam die opeens vandaan?
Ik sprong nog net op tijd weg maar de woorden die ik in het zand had geschreven werden helemaal weggespoeld. In één klap weg. En mijn zorgen waren ook weg.
Dank U Vader. U hebt de hele wereld in Uw handen en daar horen mijn man en ik ook bij.
De symboliek was overduidelijk. Er staat in de Bijbel dat we onze zorgen aan Hem moeten geven, omdat Hij voor ons zorgt.
Teresa Dorman
***
Mijn geheim? Dat is echt heel eenvoudig: ik bid. Door het gebed word ik één met Christus in Zijn liefde. Ik besef dat tot Hem bidden betekent dat ik Hem liefheb.”
Moeder Teresa
***
Klein geloof komt net zo goed in de hemel als groot geloof. Wanneer Jezus op die grote dag wanneer Hij de wereld overneemt Zijn juwelen telt, zal Hij zowel kleine als grote parels hebben en deze zorgvuldig apart zetten. Een diamant is kostbaar, hoe klein die ook is, want het is een diamant. Zo heeft ook echt en ongeveinsd geloof, hoe klein het misschien ook is, een plaats in de kroon van Christus. Klein geloof is verzekerd van de hemel, want de naam van de Kleingelovige staat geschreven in het boek van het eeuwige leven. Uitverkoren vóór de schepping van de wereld werd ook het kleine geloof gekocht met het bloed van Christus en kost het dus evenveel als groot geloof.”
Uit: Peace and Purpose in Trial and Suffering.
Dat is grappig
“Kalm maar, Arnold… Alles komt goed. Houd je maar kalm…”
Een vader probeerde zijn krijsende baby tot bedaren te brengen terwijl hij met de kinderwagen door de Albert Heijn manoeuvreerde.
Voorzichtig slalomde hij tussen de schappen door, waarbij hij ternauwernood voorkwam dat de pakken havermout op de grond tuimelden. Zijn kleine passagier maakte het hem beslist niet gemakkelijk.
“Rustig, Arnold…”
Enkele klanten keken geïrriteerd op. Kon die man niet eens zijn kind een beetje koest houden?
Een oudere dame keek echter vertederd naar de arme vader met zijn luidruchtige vrachtje. Ze besloot hem een hart onder de riem te steken en boog zich naar de kinderwagen.
“Ach, lief kleintje toch,” zei ze zachtjes, terwijl ze voorzichtig over het bolletje van de baby streek. “Jij mist zeker de borst van je mama?”
Haar goedbedoelde opmerking had helaas een averechts effect. Het gehuil bereikte een nieuw geluidsniveau.
“Rustig maar, Arnold. Heus, het komt allemaal goed,” mompelde de vader haast onhoorbaar.
De dame keek bewonderend naar hem op.
“Wat bent u toch een geduldige vader! Ik zou allang uit mijn vel gesprongen zijn. Dat gehuil van Arnold, en dan natuurlijk dat verlangen naar de moedermelk…”
De vader kleurde wijnrood.
“U begrijpt het niet, mevrouw. Ik ben Arnold. De baby heet Joris.”
____
