Maandag 12 oktober 2026
Gebed
Vader, dank U dat U mij door Jezus uit de duisternis hebt gehaald en in Uw licht hebt gebracht. Dank U voor Uw genade, voor Uw vergeving en voor de nieuwe weg die U mij geeft.
Geef mij deze week de moed om eerlijk naar U toe te komen en mijn zonden te belijden, zonder ze te verbergen of mezelf te verontschuldigen. Leer mij om Uw stem te gehoorzamen, niet met tegenzin of uit plicht, maar met een dankbaar en gewillig hart.
Help mij om vandaag zo te leven dat anderen iets van U in mij mogen zien. Help mij om door mijn woorden, mijn keuzen en mijn houding te laten zien dat U in mij aan het werk bent.
Wanneer ik val, help mij dan om weer op te staan en mijn ogen op U te richten. Wanneer ik bang ben, herinner mij eraan dat Uw licht sterker is dan mijn duisternis. En wanneer ik iets goeds mag doen, laat mij dan niet de eer voor mezelf zoeken, maar U ervoor danken.
Vorm mij steeds meer naar het beeld van Jezus en laat mijn leven een klein lichtpuntje zijn voor de mensen die U vandaag op mijn weg brengt.
In Jezus’ naam,
Amen.
***
Soms zit ik zo graag…
heel stilletjes…
bij U.
U weet het al…
U begrijpt het wel.
Ik hoef me geen zorgen te maken of ik het juiste wel zeg,
…als ik al iets zeg.
U neemt me zoals ik ben.
U ziet mijn gedachten op het moment dat ze gevormd worden.
Woorden schieten tekort.
U zou Uw gedachten heel goed onder woorden kunnen brengen,
Maar soms verkiest U ook de stilte.
Het is zo fijn om samen te zijn zonder een woord te zeggen.
Want we voelen het, we weten het.
Zo is het goed.
***
Het is niet altijd nodig om lange gesprekken met God te voeren wanneer wij rusten in Zijn tegenwoordigheid. Vaak is het de bedoeling dat wij onze vermoeide zielen bij Hem neerleggen en eenvoudig genieten van Zijn stille, warme aanwezigheid. De Bijbel heeft het over de Geest die Zelf voor ons bidt met zuchten die niet in woorden zijn uit te spreken. Wat is er verfrissender dan zo’n contact met God zelf?
Ole Hallesby
***
Om over na te denken
Door het geloof kunnen wij onafhankelijk van de omstandigheden altijd gelukkig en vol vrede door het leven gaan. Als het in de wereld koud is, donker en hard, brandt er in ons hart altijd weer dat gezegende licht waardoor wij onze weg kunnen zien. Het verwarmt ons en vertroost ons.
Het geloof is een onzichtbare bron die nooit kan opdrogen, maar die blijft verfrissen en inspireren, zelfs als al het andere verloren lijkt. Wanneer al onze aardse hoop vervlogen is, dan hebben wij Jezus nog steeds bij ons. Als iedereen ons verlaten heeft, staat Jezus nog steeds naast ons. Als de wereld alles kwijt is en niets meer over heeft, hebben wij nog steeds Jezus. En Hij is alles.
Wat een stevig fundament heeft een gelovig mens dus. Hoe vredig en kalm mogen wij zijn, terwijl de wereld op haar grondvesten lijkt te schudden.
C.H.Spurgeon
***
Wij moeten God vrezen uit liefde. Helaas zijn er nogal wat mensen die Hem proberen lief te hebben uit vrees.
Onbekend
***
Hoe prachtig is de muziek van het hemelse klokkenspel dat over de wateren der eeuwigheid vanuit de torens van het Nieuwe Jeruzalem tot ons komt. Pelgrim, zo vermoeid door de lange en moeizame tocht, luister ernaar! Er is rust in te vinden. Soldaat, met het bloed en het stof van de strijd nog op je kleren, luister er ook naar! Het is de melodie van de vrede. Reiziger, voortgedreven op de golven van zonde en verdriet en heen en weer gedreven op ’s werelds deinende oceaan van wisselvalligheid, laat die muziek tot je doordringen. De boodschap is telkens weer hetzelfde. Er is rust voor een kind van God. Weet dan dat de haven in zicht is. Nog even en dan is het zwoegen van die lange week op aarde ten einde en kan de rust van de ononderbroken sabbat begonnen. De vermoeide mens zal lang gezochte rust vinden in de schoot van de Almachtige God.
MacDuff.
***
Ik ben alleen voor God geboren. Christus is mij nader dan vader, moeder of zuster. Hij is mijn dierbaarste verwant en metgezel. Ik verlang ernaar Hem te volgen en lief te hebben. Dierbare Jezus! Gij zijt alles wat ik wil, een vriend die met mij meegaat bij alles wat ik meemaak.
Henry Martyn
***
Uit de schatkist van het verleden op 12 oktober
Op 12 oktober 1518 stond Maarten Luther in Augsburg tegenover kardinaal Thomas Cajetan. Hij werd onder druk gezet om zijn 95 stellingen te herroepen en zijn leer terug te nemen.
Maar Luther weigerde om toe te geven. Hij vroeg om uit de Schrift aangetoond te krijgen waar hij dwaalde. Hij wilde zich niet onderwerpen aan menselijke autoriteit alleen, maar zijn geweten laten vormen door Gods Woord.
Zijn houding herinnerde aan een fundamentele waarheid van het christelijk geloof: vergeving, gerechtigheid en redding zijn geen zaken die wij kunnen kopen of verdienen. Ze zijn genadegaven van God, ontvangen door geloof.
Luther wist dat zijn weigering hem in gevaar kon brengen. Toch koos hij ervoor vast te houden aan wat hij vanuit de Schrift als waarheid had leren kennen.
Dat vraagt moed. Maar misschien nog meer vraagt het nederigheid. Want werkelijk vertrouwen op Christus betekent ook dat we bereid zijn onze eigen zekerheid los te laten en ons volledig aan Hem en Zijn Woord toe te vertrouwen.
Soms vraagt trouw aan God van ons dat we een moeilijke weg gaan. Niet omdat wij zo sterk zijn, maar omdat Christus betrouwbaar is.
***
De “levende Bijbel” die mensen echt lezen, ben jij.
***
Op 12 oktober 1845 stierf Elizabeth Fry, een vrouw wier leven getekend was door moedige barmhartigheid voor mensen die door de samenleving waren vergeten.
Gedreven door de Bijbelse oproep om gevangenen niet te vergeten, bezocht ze de gevangenissen van Engeland. Vooral de beruchte gevangenis van Newgate trok haar aandacht. Daar zag ze vrouwen en kinderen leven onder omstandigheden die nauwelijks menselijk te noemen waren.
Elizabeth Fry besloot niet weg te kijken.
Ze bracht praktische hulp, pleitte voor schone en menswaardige omstandigheden en zette zich in voor eerlijk werk, onderwijs en Bijbelonderwijs. Ze verzamelde vrijwilligers die samen met haar de gevangenen wilden dienen en sprak ook met bestuurders en politici over de noodzakelijke hervormingen.
Niet iedereen was blij met haar bemoeienis. Toch bleef ze doorgaan. Niet luidruchtig of agressief, maar met vastberadenheid, zachtheid en een diep vertrouwen in God.
Haar leven herinnert ons eraan dat christelijke liefde meer is dan mooie woorden. Soms betekent het dat je een plaats binnengaat waar anderen liever niet komen. Dat je luistert naar iemand die niemand meer wil horen. Dat je opstaat voor iemand die zelf geen stem heeft.
***
Het christelijke leven is eigenlijk een levenslange reis waarin we God steeds beter leren kennen. Want een vriendschap die door de jaren heen niet hechter wordt, dreigt langzaam te vervagen. Zo is het ook met onze relatie met God.
Elke dag biedt ons opnieuw de gelegenheid om dichter naar Hem toe te groeien, meer van Zijn karakter te ontdekken en Hem steeds beter te leren vertrouwen.
-William Barclay
***
Schepping
Een klein meisje liep op een ochtend met haar vader door de tuin. Plotseling bleef ze staan.
“Kijk, papa!”
Op een blad lag een klein lieveheersbeestje. Het meisje boog zich er dicht overheen en bestudeerde de rode vleugeltjes en de zwarte stippen.
“Wie heeft dat gemaakt?” vroeg ze.
Haar vader glimlachte. “Wat denk je?”
Het meisje dacht even na. “God,” zei ze. “Maar Hij moet wel heel goed kunnen tekenen.”
Ze liep verder, maar haar vader bleef nog even staan.
In de haast van het dagelijks leven kijken wij zo gemakkelijk over de kleine wonderen heen. Een vlinder die zijn vleugels opent. Een spin die een volmaakt web weeft. Een bloem die zomaar uit een zaadje tevoorschijn komt.
De schepping roept het stilletjes uit: Kijk eens. Zie je Wie dit heeft gemaakt?
***
De schepping is Gods stille kunstwerk, waarin Zijn hand zichtbaar wordt.
***
Hemels Perspectief
Zelfs de laatste vijand; de dood met zijn afschrikwekkende invloed, kan het lied in het hart van een Christen niet smoren. De dood zorgt er juist voor dat dit lied alleen maar helderder en zuiverder gaat klinken. Op de dag dat het graf eindelijk lijkt toe te slaan worden wij slechts verlost van de aardse verwarring en pijn en ontwaken wij in het eeuwige, hemelse land en gaan wij meezingen met de engelen en het koor van God.
Staat er armoede voor de deur, ziekte of strijd? Heb geen vrees, want Gods Geest kan je rijker en voller maken dan de rijkste mens op deze aarde. Zijn troostende aanwezigheid is tegen alles bestand en wij mogen God vertrouwen. Hij houdt Zijn kinderen vast, ook als wij zelf falen.
Richt je daarom op Zijn Woord. De gevechten kunnen zwaar zijn, vooral in het duister van de nacht als de vijand naderbij kruipt en je zijn leugens toefluistert om je de stuipen op het lijf te jagen. Maar de Schepper van het universum heeft een plan en de strijd is lang geleden al beslecht.
Als je ogen afzwakken zal Jezus je licht zijn.
Als je oor lijkt te falen, zal de muziek van Jezus des te luider klinken.
Als je lichaam niet langer wil meewerken, dan zal Jezus je dragen.
Onbekend
***
De hemel is de plaats waar geloof verandert in aanschouwen en hoop in werkelijkheid.
***
Een jongetje zat samen met een oude man aan de oever van een brede rivier te vissen.
Toen de avond viel, zagen ze in de verte een grote rivierboot aankomen.
Het jongetje sprong overeind en begon enthousiast te zwaaien.
De oude man keek hem verbaasd aan. “Waarom doe je dat nou?” vroeg hij.
“Ik zwaai naar de boot, zodat ze me zien en stoppen!”
“Maar jongen,” zei de oude man, “die boot is veel te groot om voor jou te stoppen. Die is op weg naar ergens ver hier vandaan. Denk je nu echt dat ze voor jou aan de kant komen?”
Maar terwijl hij dat nog zei, begon de grote boot langzamer te varen en kwam steeds dichterbij.
Tot grote verbazing van de oude man kwam de boot zelfs helemaal naar de oever en werd er een loopplank neergelaten.
Het jongetje pakte zijn spullen en liep naar de boot.
De oude man keek hem nog steeds vol verbazing aan. “Maar… hoe wist je dat ze voor jou zouden stoppen?”
Het jongetje glimlachte. “Ik wist dat ze zouden stoppen. Mijn vader is namelijk de kapitein. Hij komt mij ophalen. We gaan naar huis.”
Wat een prachtige gedachte voor een kind van God.
De boot stopt ook voor ons als onze tijd gekomen is want Jezus is de kapitein.
Voor wie Jezus kent, is de hemel geen onbekende bestemming. We gaan naar huis.
***
Echt leren vertrouwen op God betekent soms dat je je plan B loslaat. Het is net zoals leren zwemmen: zolang je één voet stevig op de bodem houdt, ontdek je nooit wat het betekent om je volledig aan het water toe te vertrouwen.
***
Een glimlach
Een rijke boer vroeg eens aan zijn knecht om een akker te bewerken en er daarna haver op te zaaien. De knecht ging enthousiast aan het werk. Hij ploegde en bewerkte de grond en zaaide toen rogge.
Toen de boer na verloop van tijd kwam kijken, zag hij tot zijn schrik de roggeplantjes.
“Wat is dat nou?” vroeg hij boos aan de knecht. “Ik had je toch gezegd om haver te zaaien?”
“Klopt,” antwoordde de knecht, “maar ik dacht, als ik rogge zou zaaien, dat ik vanzelf toch haver zou kunnen oogsten.”
Daar begreep de woedende boer niets van. “Ben je nou helemaal? Wat is dat voor dwaasheid?”
“Het spijt me,” verdedigde de knecht zich, “maar dat heb ik van u geleerd. U bent elke dag bezig om kwaad zaad te zaaien op de akker van deze wereld, maar toch gelooft u dat u op de dag van het oordeel iets goeds zult oogsten. Daarom dacht ik dat het misschien een goed idee was om rogge te zaaien en te verwachten dat er haver uit zou komen.”
Houd jezelf niet voor de gek, want God laat Zich niet voor de gek houden. Wat je zaait, zul je ook oogsten. Als je slechte dingen zaait door alleen maar te doen wat je zelf wilt, zul je ellende en dood oogsten. Maar als je goede dingen zaait door te leven zoals de Geest het wil, zul je eeuwig leven oogsten.
Galaten 6:7-8
***
Toen Michael Faraday op sterven lag vroeg iemand hem: “Michael, nu je sterft, wat zijn je veronderstellingen?” De wetenschapper keek de man niet-begrijpend aan en antwoordde toen: “Kerel, ik weet niet waar je het over hebt. Ik heb geen veronderstellingen. Mijn leven rust op zekerheden.” Toen citeerde hij een Bijbelpassage: “Ik weet op Wie ik vertrouw. En ik weet zeker dat Hij dat wat Hij mij heeft gegeven, zal kunnen beschermen tot die dag dat Hij komt.” (2Timotheüs 1:12)
Michael Faraday, (1791 – 1867) was een Brits natuur- en scheikundige. De natuurkundige William Henry Bragg, winnaar van de Nobelprijs in 1915, kenmerkte Faraday als volgt: “Men zegt wel dat Prometheus ons mensen het vuur schonk; maar aan Faraday danken wij de elektriciteit.”
***
Ik herinner me dat ik in mijn jeugd niet graag wilde leren. Ik wilde alleen maar keet trappen en voor de rest kon de school me gestolen worden. Het was de gewoonte op school om jongens zoals ik een goed pak slaag te geven met een stevige lat en ik kan je verzekeren dat het geen pretje was als ik weer eens bij de hoofdmeester over de knie werd gelegd. Gelukkig was de pijn snel voorbij en ging ik weer op zoek naar nieuw kattenkwaad.
Op zekere dag kwam er een nieuwe onderwijzeres op school. “Jongens,” zei ze, “Ik heb een gruwelijke hekel aan die lat waar ik jullie mee moet slaan. Volgens mij is er een betere manier om jullie te helpen. Ik ga het met liefde proberen.” Dat klonk goed en wij moesten er stiekem om lachen. Die lerares zou het niet makkelijk krijgen en ik verheugde me al op de grappen en grollen die wij gingen uitvoeren. En inderdaad, al snel had ik de regels gebroken. Ik moest na schooltijd bij haar komen. “Ik krijg er van langs,” zei ik nog tegen mijn vrienden. “Je zult zien dat er nu niets meer overblijft van dat proberen met liefde.”
Toen ze echter tegen me sprak stonden er tranen in haar ogen. Voor het eerst voelde ik dat iemand echt om me gaf. “Dwight,” zo zei ze, “het doet me pijn om je zo te zien. Maar als je ook maar iets om me geeft, vraag ik je om te proberen op te letten en je te gedragen.” Ik kreeg geen klappen, maar haar oprechte woorden raakten me heel wat dieper dan de hardste en ruwste lat van de wereld. Het duurde nog wel even voordat ik mijn hart aan Jezus gaf, maar die onderwijzeres heeft van mij nooit meer last gehad. Dat is het verschil tussen de wetten van Mozes en de genade van God die Hij ons gaf door Jezus.
-Uit “Woorden van D.L. Moody”
Dat is grappig
Kort na de geboorte van hun prachtige baby moest moeder op pad om wat boodschappen te doen. Trotse papa bleef thuis om op zijn kleine wondertje te passen. Dat kon toch niet zo moeilijk zijn? Hij was tenslotte niet voor niets de vader!
Maar amper was mama de deur uit, of de baby zette het op een huilen. Papa probeerde werkelijk álles. Wiegen, sussen, zachtjes zingen, heen en weer lopen. Niets hielp. De kleine man bleef krijsen alsof hij de hele wereld op de hoogte wilde brengen van zijn ongenoegen.
Uiteindelijk begon papa zich behoorlijk zorgen te maken. Hij besloot dat er maar één ding op zat: een bezoekje aan de dokter.
Daar aangekomen vertelde hij uitgebreid wat hij allemaal had geprobeerd om zijn zoontje te troosten. De dokter luisterde geduldig, onderzocht de oortjes, beluisterde het borstje en keek vervolgens eens grondig in de luierstreek.
Toen hij de luier opende, werd het probleem al snel duidelijk. Die zat namelijk bomvol!
‘Aha!’ zei de dokter. ‘Ik weet wat er aan de hand is. Uw zoontje heeft een schone luier nodig.’
Papa keek hem verbijsterd aan.
‘Maar dokter, dat begrijp ik niet! Op de verpakking staat toch duidelijk dat deze luiers geschikt zijn tot tien pond!’
___
